Mike's blog

Soulwax. // Mish-Mash-Remix-Clash

2007-10-23T20:33:00.007+02:00

Zelden of nooit zo'n lange titel gezien op de cover van een album. Het is dan ook een perfecte omschrijving van datgene waaraan je je kan verwachten bij het beluisteren van de nieuwe Soulwax-cd: "remixes", of beter, "loeiharde" remixes. Geen eigen elektronische, met-beats-overladen rocknummers dus ditmaal, maar een verzameling zeer eigenzinnige bewerkingen van diverse - en ondertussen alom bekende - andere tracks. Een compilatie, zeg maar, van zowat de beste Soulwax-remixes tot nog toe.

Cd 1 bestaat uit een mengelmoes van - op zich vaak al sterke - nummers, gebracht in een (nog betere) Soulwax-versie. Wat dacht je bijvoorbeeld van Gossip's Standing in the way of Control, Klaxons' Gravity's Rainbow en Muscle Museum van Muse, om er maar enkelen te noemen? De ene keuze al vanzelfsprekender dan de andere... Want, zeg nu zelf, wie anders in dit genre zou het in zijn hoofd halen (en erin slagen) om een nummer als Round Round van de Sugababes te transformeren in een heuse dancefloor-killer? Of het melodramatische Lovelight van Robbie Williams? Inderdaad.. En toch, de versies die Steve, Stefaan en de gebroeders Stephen en David Dewaele ervan gemaakt hebben zijn zo fantastisch, dat je trommelvliezen er even van in extase raken. Hét hoogtepunt, voor mij althans, is de onlangs uitgebrachte remix van Phantom Pt. II, één van de vele sterke hits van het Franse elektro-duo Justice. Just a perfect match, waarvan in de toekomst gerust meerdere creaties mogen verschijnen!

Toegegeven, op het nieuwe album staan weinig nieuwe en tot nogtoe onbekende nummers. Het merendeel kennen we al, hebben we al meermaals gehoord of is ondertussen al zotgedraaid op (betere) feestjes alom. Toch mag dat geen reden zijn om deze cd in de winkelrekken te laten liggen. En wel hierom: het is gewoon een must-have collector's item. Eindelijk al die goede remixes, samengebracht in één prachtige Soulwax-compilatie. Bovendien - je zou het haast vergeten - is dat nog lang niet alles. Op een tweede cd krijg je al de nummers van cd 1, aangevuld met nog andere nummers, nog eens, maar dan in een geweldige 2 Many Dj's-mix (Een ander, al even succesvol project van de "Dewaele-Brothers").

Kortom, een Mish-Mash-Remix-Clash van jewelste!

Meer info?

http://www.soulwax.com/

www.myspace.com/soulwax

Ter promotie van hun nieuwe album waren Stephen, David, Steve en Stefaan vandaag (23/10) de hele dag te gast bij radiozender Studio Brussel. Daar onderwierpen ze zich vanmiddag aan een resem vragen van presentator Heidi Lenaerts en gaven de heren later uitleg bij hun geplande documentaire-film, om te eindigen met een 1-uur durende mix van een dag Studio Brussel, doorspekt met "remixen van hun eigen remixen". Bekijk/beluister hier alles opnieuw.

Morgen (24/10) verschijnt het door de heren geremixte 'Encore', de wekelijkse cultuurbijlage van De Morgen. Bij wijze van experiment kregen de Dewaele-brothers daar de redactie voor één keer helemaal in eigen handen. Benieuwd naar het resultaat...

[Update (25/10): De leden van soulwax zijn niet alleen meesters in het maken van rocknummers en remixen, maar duidelijk ook in het lay-outen van een krant. Cultuurbijlage 'Encore' ziet er schitterend uit! And yes... it's in black and white :)]

Information R/evolution

2007-10-20T15:37:00.001+02:00

Twee nieuwe filmpjes van Prof. Michael Wesch (Kansas State University). Het eerste gaat over de informatie (r)evolutie die het (nieuwe) internet met zich meebrengt en het tweede over de invloed van die informatie (r)evolutie / nieuwe media op studenten.

Allebei knappe montages, met een duidelijke boodschap:

Web 2.0

2007-02-17T22:48:00.001+01:00

The machine is Us/ing Us

Wat betekent web 2.0 voor journalisten?

Door Prof. Michael Wesch

Quote van de dag

2007-01-31T10:00:00.000+01:00

«De helft van de Amerikanen heeft nog nooit een krant gelezen. De helft is ook nog nooit gaan stemmen in de presidentsverkiezingen. Je kan alleen maar hopen dat het diezelfde helft is.»

[Gore Vidal]

Gevonden op Metrotime.be

An Inconvenient Truth

2007-01-30T00:10:00.000+01:00

Kijk gratis naar 'An Inconvenient Truth'!

Op Google Video kan je An Inconvenient Truth, de film van Al Gore, gratis bekijken. Zo heeft niemand nog het excuus dat hij of zij de film niet gezien heeft. Al Gore werd dan misschien niet verkozen tot president van de Verenigde Staten, toch heeft de man niet stilgezeten. Met behulp van zijn slideshows trok hij de voorbije jaren zowat heel de wereld rond, om mensen bewust te maken van de schrijnende milieuproblematiek. Die doet hij ook in zijn film helemaal uit de doeken. We wisten het natuurlijk al wel, maar na het zien van deze beelden is het overduidelijk.. de opwarming van de aarde is een feit en daarvan zijn wij mensen de grootste oorzaak. Hoogtijd om daar iets aan te doen! Begin alvast met het bekijken van de film!

Ga ook eens een kijkje nemen op www.climatecrisis.net

StudentenHasselt

2007-01-29T23:35:00.000+01:00

Nieuwe site voor studenten in Hasselt

"Ontwerp een website rond een zelfgekozen onderwerp en houd deze actueel tot het einde van het schooljaar," kregen we zo'n 10 weken geleden te horen in de les internetjournalistiek. We moesten daarbij werken in groepen, waarbij elke week iemand anders de functie van hoofd- en eindredacteur op zich nam. Vier lessen dreamweaver en veel gepruts later is StudentenHasselt het resultaat: Dé site voor studenten in Hasselt ;-).

Second Life

2007-01-25T21:31:00.001+01:00

Virtuele VRT-journaliste verkent 'Second Life'

Al gehoord van 'Second Life'? De virtuele 3d-wereld die Linden Lab in 2003 op poten zette? Het internetspel groeide uit tot een ware rage. De 'tweede wereld' telt vandaag bijna 3 miljoen inwoners uit meer dan 100 (echte) landen, en het aantal nieuwe leden stijgt enorm. Wat Second Life onderscheidt van andere virtuele werelden, is dat er gespeeld wordt met echt geld. Verschillende mensen werden al rijk met hun alterego. Sommigen gaven hiervoor zelfs hun job in het echte leven op. Een reportage uit Koppen:

The Departed

2007-01-19T17:57:00.000+01:00

The Departed // Martin Scorsese
Wanneer politie en criminaliteit hand in hand gaan

HASSELT – Vier weken na de release prijkt The Departed bovenaan alle filmlijstjes. Dat acteurs als Leonardo DiCaprio, Matt Damon en Jack Nicholson in de hoofdrollen daar iets mee te maken hebben is een feit. Dat de regie in handen was van Martin Scorsese, maakt het alleen maar geloofwaardiger. Na films als The Aviator en Gangs of New York keert hij met deze nog eens terug naar het genre dat hem dertig jaar geleden groot maakte. The Departed, een misdaadthriller van formaat!

Voordat de film zijn intrede maakte in de bioscoopzalen was er al heel wat ophef ontstaan rond Martin Scorsese’s nieuwste. Hoe kon één van Amerika’s grootste filmmakers uit de geschiedenis zich verlagen tot het maken van een remake? Dat moest wel slecht aflopen. Het was dan nog niet eens zomaar een remake, maar een herwerking van Infernal Affairs, een Chinese actie-thriller die door cultliefhebbers omschreven wordt als een meesterwerk op zich. Deze kaskraker van Alan Mak en Andrew Lau Wai Keung uit 2002 deed het vooral goed in Hong Kong, waar men toen zelfs sprak van een heropleving van de Hong Kongse cinema. De plot van het verhaal was even verbazend als indrukwekkend: een jonge politieagent werd undercover ingezet in de lokale maffia terwijl een lid van diezelfde bende ook infiltreerde bij de politie. De makers brachten hiermee de onophoudelijke oorlog tussen de Hong Kongse politie en maffia in kaart.

Ierse maffia

William Monahan, die eerder het scenario schreef voor Kingdom of Heaven, herwerkte het originele script voor The Departed, maar veranderde daarbij weinig aan het oorspronkelijke concept. Het enige verschil is dat de oorlog zich nu niet meer afspeelt tussen politieagenten en criminelen in Hong Kong, maar tussen de rijkspolitie en een ruwe Ierse maffiabeweging in het Amerikaanse Zuid-Boston, ook wel “Southie” genoemd. De Ierse maffia domineerde en controleerde er de onderwereld vanaf het begin van de jaren ’70 tot enkele jaren geleden. Het verhaal gaat over Amerika en de corrupte systemen in het land, maar kon zich evengoed op elke andere plaats afspelen.

Colin Sullivan (Matt Damon) wordt als klein jongentje met een zak boodschappen omgekocht door Frank Costello, een Ierse maffiabaas die heel de omgeving knikkende knieën bezorgt. Costello is de schrik van de buurt, een man die heel wat gruwelijkheden uitvoerde om de macht te verkrijgen die hij nu geniet. Hij neemt Colin in bescherming en betaalt de arme jongen enkele jaren later een studie aan de rijkspolitieschool van de staat Massachusetts. Een slimme investering, want Colin schopt het in geen mum van tijd tot de hogere rangen van het politiekorps. Met een infiltrant op deze plaats kan Costello op beide oren slapen en slaagt hij erin de politie altijd een stap voor te blijven. Wat beide heren niet weten, is dat op hetzelfde moment een andere kadet van de politieschool gedwongen wordt te infiltreren in de bende van Costello. Billy Costigan (Leonardo DiCaprio) is volgens de undercoverbrigade de ideale persoon hiervoor, wegens de slechte en criminele reputatie van diens familie in de “Southie”. Zijn taak bestaat erin Costello in de handen van de politie te drijven, zodat zij deze eindelijk zouden kunnen inrekenen. In tegenstelling tot zijn familie wilt Billy wel iets aanvangen met zijn leven. Om zijn politiebadge te behalen, is hij genoodzaakt in te gaan op het voorstel. Allemaal goed en wel, tot op een gegeven moment bekend raakt dat er aan beide kanten een lek is... Billy en Colin krijgen allebei de opdracht er achter te komen wie “de mol” is in het andere kamp. Dat zorgt voor een enorme spanning ,in het bijzonder voor Billy. Omdat hij het laatste nieuwe lid is van Costello’s bende, zijn alle ogen op hem gericht. Seconde na seconde moet hij blijven liegen en doodsangsten doorstaan, uit schrik dat Costello zijn ware identiteit teweten zou komen. Momenten zoals waarbij die een plastieken zak met een bebloede hand boven tafel haalt, maken het hem daar niet gemakkelijker op. Billy heeft slechts één toeverlaat bij wie hij zijn hart kan luchten, en dat is de aantrekkelijke politiepsychologe Madolyn (Vera Farmiga), de vriendin van, jawel, Colin Sullivan...

Hoewel Scorsese het verhaal en de ideeën grotendeels overnam van zijn Chinese collega’s, slaagde hij er toch in zijn eigen stempel te drukken op de film. Het resultaat is een flitsende en razendspannende actie-thriller waar je volledig in wordt meegesleurd. Bovendien beschikt The Departed over een enorm goede casting, iets waar Scorsese om bekend staat. Daarbij komt vooral Leonardo Dicaprio verrassend uit de hoek, die zó intens acteert dat het lijkt alsof hij één geworden is met zijn rol. In deze film beschikt hij over de volwassenheid waar hij in zijn vorige films gebrek aan had. Matt Damon doet het iets kalmer, maar speelt ook één van de beste rollen uit zijn carrière. Hij heeft de looks van een politieagent, en gedraagt zich zo ook meer dan de overige acteurs in de film. Toch laat hij ons niet zo fel binnendringen in zijn karakter, zoals DiCaprio dat doet. Jack Nicholson speelt maffiabaas op zo’n manier alsof hij er helemaal geen moeite voor hoeft te doen. Na een aantal flauwe komedies en een enkele jaren rust speelt hij eindelijk nog eens de geschifte slechterik zoals enkel hij dat kan. Hij bracht de rol van Costello op een hoger niveau.

Het sterke inlevingsvermogen van de acteurs in hun personages hebben ze te danken aan Tom Duffy, technisch adviseur van de cast. De man maakte zelf dertig jaar deel uit van de rijkspolitie, waardoor hij beter dan wie ook zijn ervaringen kon delen met de cast. Hij bracht Matt Damon bijvoorbeeld in contact met echte leden van de politie, die hem zelfs meenamen bij een echte drugsraid. Deze levensechte ervaringen gecombineerd met Martin Scorsese’s sterke visie zorgen voor een bijzonder goede misdaadfilm, die liefhebbers van het genre gewoonweg moeten gezien hebben.

The Departed won een Golden Globe en zesentwintig andere prijzen. Verder is de film nog genomineerd voor maar liefst tweeëndertig andere prijzen. Het bezorgde Martin Scorsese zelfs de titel “beste filmregisseur van het jaar”.

Fake passports

2006-12-06T20:19:00.000+01:00

BBC shows weakness of European passports

HASSELT – A BBC-coverage has raised some serious questions about Britain’s border security. The documentary shows an undercover journalist easily getting into the United Kingdom using a fake passport. The act leads to believe that a large group of illegal immigrants already entered the UK using this method.

Shahida Tulaganova started her investigation at a Pub in London, where she had an appointment with a man who could fix her a fake Czech passport. It cost her 2,000 euros, but only two weeks later she had her new identity. The 32-years-old woman was amazed. She thought it wouldn’t be so difficult, but that it would be this easy was a complete surprise.

All over Europe

The following months, Tulaganova travelled all over Europe. She managed to get twenty fake passports in twenty different countries. The further she went to the former Eastern bloc countries, the cheaper and faster she got her passports. In Warschau for example, the capital city of Poland, it took her only twenty-four hours and 360 euros.

Of course, collecting as much as possible fake passports was only part of the job. The final purpose was to use them and see if she could make it through the British border security. People who are caught trying to do so, normally get ten years of prison sentence. The passport dealers recommended Tulaganova to travel by boat or by train, because there, security would be much less than in British airports. The operation succeeded. The ‘illegal’ journalist travelled from Spain tot Britain by boat and from Belgium to Britain by train, both successful and without any problems.

The British and Belgian government defend themselves by saying that the new passports with microchips are much more difficult to copy. Above all, they are constantly exchanging information about lost and stolen IDs. Further, they claim that they are constantly training their inspectors to detect and recognise fake documents. Anyway, criminals will always find new methods to mislead security services.

Parijs 2006

2006-11-14T19:32:00.002+01:00

Net terug van een weekje Parijs.

De reis was een project van school onder de naam "Buitenlandjournalistiek". De hele week moesten we in de Franse hoofdstad allerhande dingen uitspitten en er artikels over schrijven. Resultaat? Een 26 bladzijden tellend dossier, met onder andere een mediaoverzicht, een wijkverslag van Montmartre, een oplijsting van de actuele nieuwsitems, een terugblik op de rellen in de banlieus, vier cultuurrecensies (gaande van een film- en operarecensie tot een verslag van twee interessante tentoonstellingen) en een stuk over Le Pavillon Suisse, een staaltje kunst van de Zwitsers-Franse architect Le Corbusier.

Overigens interviewde ik er drie Vlaamse Erasmus-studentes, de hoofdredacteur van de gratis krant 20 minutes en de burgemeester van Courbevoie, een zijwijk van het zakelijke La Défence.

Children of Men

2006-10-26T07:40:00.000+02:00

Children of Men // [Alfonso Cuarón] ***/*****

Die Erwartungen für Alfonso Cuarón’s „Children of Men“ waren sehr hoch. Endlich wieder mal ein guter Film für ausgehungerte Science-Fiction-Fans und Freunde von Zukunftsvisionen. Ein bedeutender sensationeller Science-Fiction Triller über Sterilität, Terror, Immigration und viele andere aktuelle Problemen. Zumindest, das folgerten wir von verschiedenen guten Rezensionen und einen phantastische Trailer. Kommt dabei noch Akteur Clive Owen als Retter der Menschheit. Es war ungezweifelt ein Film der die Mühe wert war um sich an zu sehen, aber darum auch eine große Enttäuschung. In „Children of Men“ kommen dann vielleicht viele aktuelle Probleme zur Sprache, aber die Geschichte ist sehr schwach.

Es spielt sich ab im Jahr 2027. Seit 2008 sind keine Kinder mehr geboren. Die Menschheit ist total unfruchtbar, und scheint keine Zukunft mehr zu haben. Die Folge ist totale Anarchie. Man schließt sich in kleine, terroristischen Gruppen zusammen und kämpft, für was auch immer. Großbritannien hat sich als Konsequenz in einen Polizeistaat verwandelt, der mit erbitterter Härte versucht die Kontrolle zu erhalten. Es ist die letzte Gemeinschaft wo es noch einige Ordnung gibt. Verbrecher, Ausländer und Flüchtlinge werden eingesperrt und in Ghettohaften deportiert. Theodor Faron (Clive Owen) lebt zwischen der grauen Menschenmasse. Einmal hat er für eine bessere Welt gekämpft, aber nun versteckt er sich vor dem Chaos um ihn herum. Das ändert, wenn er zufällig eine schwangere Frau begegnet. Sie ist die einige Hoffnung der ganze Gemeinschaft, aber sie ist Illegale und braucht Hilfe. Theo wird also plötzlich „Retter der Menschheit“...

Naiven Berichten

Der Regisseur, Alfonso Cuarón (bekannt von „Y tu mamá también“ und „Harry Potter and the Prisoner of Azkaban“), bringt sehr viele naive Berichten in seinen Film hinein. Die Geschichte spielt sich ab in der Zukunft, aber es gibt viele Kritik auf die heutige Gemeinschaft. So handelt „Children of Men“ über Kinderlosigkeit, die staatliche Gewalt, die Radikalisierung der Bevölkerung, die Ghettorisierung und der Umgang mit Flüchtlingen. Doch erscheinen viele von diesen Motiven unpassend bis aufgesetzt. Eine gute Geschichte hatte das möglich korrigieren können. Sehen Sie sich mal den Trailer von dem Film an, dann können Sie unbekümmert mit jedem mitreden! Das einzige gute Motiv um sich den Film doch anzuschauen, ist das meisterhafte Werk von Kameramann Emmanuel Lubezki.

Trailer: Children of Men

Crazy Itch Radio

2006-10-19T12:59:00.000+02:00

Basement Jaxx // Crazy Itch Radio ****/*****

Since their début in the middle nineties, Simon Ratcliffe and Felix Buxton, better known as “Basement Jaxx”, released several of Britain’s most respected and enjoyable progressive house anthems. Where’s your head at? ; Bingo Bango, Lucky Star and Oh my gosh are just some of their greatest dance floor-hits. Most of them easily break through, probably because of their unique and obstinate style. Or can you think of another band creating a sort of music, which unites trendy uncles, hyperactive eight-year-olds and young urban sophisticates?

Before they met, Ratcliffe had sold his soul to the deep groove of Latin funk. On the other side, Buxton was turned on to Chicago house. When they crossed each other on a boat party, their thoughts matched from the beginning. They decided to start working together. At first, the house duo focused on remixing the songs of for example Roger Sanchez and the Pet Shop Boys. Later on, they released some of their own singles. Flylife became a top 20-hit in England after being re-released by Multiply in mid 1997. Two years later, Basement Jaxx released its first full-length album. Remedy hit the earth like a comet. It was hailed as one of the most important records of the nineties. Ratcliffe and Buxton combined reggae, disco and R&B with smooth and variable beats, a combination the scene wasn’t used to. After touring the world, Rooty became the name of Basement Jaxx’s second album. Again, it was a big success for the band, just as much as their third album: Kish Kash.

Like their three previous albums, Crazy Itch Radio is nothing less than a smashing blend of eclectic beats, wiggly bass lines and remarkable good-tempered vocals. It takes off with an appropriate introduction featuring the London Session Orchestra. Before you can think that the duo has switched style from lively into melodramatic, Ratcliffe and Buxton launch one of the best tracks of their career: Hush Boys. The duo isn’t afraid of experimenting. A fanfare on a house beat, banjos, tooters, raps and soul, name something and they’ve just mixed it. Basement Jaxx’s music thereby sounds like an organised chaos, unable to sit still on. Another track that will certainly make it to all dance charts is Take me back to your house, a great sing along song. Crazy Itch Radio isn’t as renewing as the previous albums, but it’s definitely worth buying!

Basement Jaxx - Hush Boys

Gratis films

2006-10-11T01:19:00.000+02:00

Gratis films bekijken op het internet

De evolutie van het internet staat niet stil. Kijk bijvoorbeeld maar naar de razendsnelle opkomst van het videoportaal YouTube (voor 1,3 miljard dollar overgekocht door Google). Dat we films konden downloaden van internet wisten we al langer. Maar het kan tegenwoordig nog veel sneller en eenvoudiger! Veel films en series staan gewoon op het internet.

Na een korte zoektocht kwam ik al snel terecht op volgende site:

Films en documentaires: klik hier

Alvast veel kijkplezier!

0110

2006-09-10T14:44:00.001+02:00

VOOR verdraagzaamheid!
TEGEN Racisme, extremisme en zinloos geweld!

Meer info? www.0110.be

Le Tour de France

2006-07-27T20:38:00.001+02:00

Topsport verliest alle geloofwaardigheid

Tourwinnaar Floyd Landis is betrapt op doping. Dat maakte zijn team Phonak bekend op de website. Het is nog afwachten op een tegenexpertise, maar in de meeste gevallen zijn de resultaten van zulke bijkomende testen nagenoeg dezelfde. De Spanjaard Oscar Pereiro, die 2de eindigde, krijgt dus mogelijk alsnog de tourzege in zijn schoot geworpen. De wielersport daarentegen krijgt in dat geval een rake klapper in het gezicht, en dreigt ook na het voetbal elke geloofwaardigheid te verliezen.

De positieve dopingcontrole kwam er na de 17de etappe, waarin de Amerikaan een opmerkelijke en nooit geziene prestatie leverde. Waar hij de dag voordien nog een 10-tal minuten verloor, en de pers hem wereldwijd afschilderde, kon hij in deze etappe heel vroeg ontsnappen. Op een bepaald moment sprintte de Amerikaan in zijn eentje met zowat 10 minuten voorsprong, waarna hij de zware bergrit uiteindelijk won met maar liefst 5 minuten voorsprong op de nummer 2, Carlos Sastre.

Ik ben geen gedreven wielerfanaat, of sportliefhebber in het algemeen, maar dit vind ik werkelijk schandalig. Le Tour de France is een sportwedstrijd die wereldwijd op de voet gevolgd wordt, waarbij miljoenen mensen voor hun tv gekluisterd zitten, uitkijkend naar de held die 1ste eindigt en daarbij heel wat respect verdient, terecht. Toch zitten er altijd mensen tussen die het niet laten kunnen het spel te verbrodden met hun bedrog. Dat het nu eens de tourwinnaar zelf is die tegen de lamp loopt, slaat werkelijk alles. Deze persoon is een voorbeeld voor veel jonge (en oude) wielrenners. Wat zou deze mensen nog drijven hun eerlijkheid te behouden, als anderen, die vals spelen, toch met de eer gaan lopen? En wat heeft de kijker en liefhebber er nog aan een wedstrijd te volgen, wanneer deze mogelijk gemanipuleerd is? Nu blijkt dat zelfs de grootsten het voorbeeld niet kunnen geven en fairplay ver zoek is, zijn nog strengere dopingcontroles een must. Waterdicht zal het systeem echter nooit zijn. Altijd zullen bepaalde personen erin slagen anderen om de tuin te leiden, om nog maar te zwijgen van omkoopschandalen...

10 days off

2006-07-27T09:03:00.000+02:00

10th day off: Tiefschwarz & Hell

Tien dagen na de openingsavond van 10 days off terug naar Gent geweest, ditmaal om de feesten af te sluiten. Headliner van de avond: de 8 uur durende set van Tiefschwarz en Dj Hell. Dit kon gewoonweg niet slecht zijn. En zoals verwacht, het werd een stevig feestje!

Eens aangekomen in Gent besloten we eerst even naar het ICC te gaan, alvorens onze trip verder te zetten richting Vooruit. Hier was het vanavond drum'n'bass-night. Niet dat dit zo mijn ding is, maar ik vind het af en toe wel eens leuk. Achter de decks: Juice Blender. Neen, niet die fruit-mixende robot, maar wel het Gentse duo klasbakken, die nauw verbonden zijn aan de Gentse muziekclub Democracy en instaan voor het organiseren van de Mystic-feesten. Ze brachten het ritme op gang met hun leuke funky beats. Toch bleef het eerste uurtje opvallend rustig en rond 12u besloten we onze tocht verder te zetten richting Vooruit. Om 1u begon daar het trio waarvoor we gekomen waren: Tiefschwarz en Hell. En dat wilden we in geen geval missen. Daar aangekomen waren we nog iets te vroeg, maar dat was geen probleem. We liepen meteen naar de B-live room waar Monica Electronica de volle zaal aan het opzwepen was. De temperatuur bleef stijgen en met de komst van Tiefschwarz sprong het kwik nog verder de hoogte in. Van bij de start droeg het duo het publiek op zijn hand. Op het grote scherm achter hen stond in grote letters te lezen "Hell is on his way". En dat was hij, al klonk het uiteindelijk toch meer hemels. Ongelofelijk, deze gevestigde waarden uit de Duitse techno-scene. Tot 5u hebben we, op 2x na, de grote zaal niet verlaten. Het was er veel te goed. Zo goed dat ik die 40-50°C er graag bij nam. Ja, dit was lang geleden, en zonder twijfel één van de betere feestjes die ik al gedaan heb. En zo zit 10 days off er weer op, ik kijk al uit naar de volgende editie!

Meer info? www.10daysoff.be

(Live)sets te beluisteren op mine.be

10 days off

2006-07-15T22:29:00.000+02:00

1st day off

Gisteren naar Gent afgezakt voor de eerste dag van 10 days off, de jaarlijkse hoogmis van de clubmuziek in België. Het evenement is ondertussen toe aan zijn 12de editie, en loopt zoals gewoonlijk gelijk met de Gentse Feesten. Zoals de naam al enigzins doet vermoeden, kan je er 10 achtereenvolgende dagen uit de bol gaan op de beats van talloze top-artiesten, oud en nieuw. House, electro, breakbeats, minimal, techno en electro-house zijn maar enkele van de muziekgenres die de Vooruit en het ICC weer op hun grondvesten doen daveren.

Aangezien we er niet in geslaagd waren kaarten te kopen in voorverkoop, waren we al vroeg van de partij. Na een half uurtje te hebben gewacht aan de deur, opende de Vooruit zijn deuren. Tijd voor een verkenningstochtje, via de Mine White room naar de grote balzaal, oftewel de Main Room, waar Johnny S. Mad, een dj uit het Antwerpse, het weinige volk aan het opwarmen was met zijn minimal maar toch gevarieerde beats. De massa vond snel zijn weg en al snel stond deze prachtige zaal zo goed als vol. Verschillende mensen konden niet meer blijven stilstaan en kort nadien was het feestje losgebarsten. Na een uurtje te hebben meebewogen op deze dansbare deuntjes begaven we ons terug naar de Mine White Room, waar om 1u My Robot Friend zou beginnen. Toen we er aankwamen zagen we een man en een vrouw nogal versuft staan, de een achter zijn ibook, de andere achter haar microfoon. Het bleek Odessa te zijn, een muzikaal project van en met Frederique Franke, zangeres van het Brusselse Ming, een electronische band die recent splitte. Het klonk verdacht veel op Vive la fête, het Belgische duet van sexy franstalige teksten en jaren-tachtig wave en electropop. Ook hier was het onmogelijk stil te blijven staan. Een man met witte doktersjas, rode zwemmuts en brede duikbril dook plots op uit het publiek, samen met zijn "Robot Friend". Deze bijzonder speciale act uit New York was werkelijk de max en tevens underdog van de avond. De show van dit intergalactische trio was tot in de puntjes verzorgd, met mini draadloze camera's, honderden lampjes en verschillende andere technologische gadget-blikvangers. Daarbovenop bracht My Robot Friend ook nog eens geweldig goede muziek. Electro van de bovenste plank, waar zelfs dr. Lektroluv nog iets van kan leren.

De volgende in de line up in deze Mine White Room was Ada, de minimalqueen uit Keulen. Toch kozen we ervoor te gaan kijken naar haar landgenoot en top- en liveact van de avond: Ellen Allien & Apparat. De verwachtingen voor dit duo waren groots, en terecht. Ellen wordt niet voor niets "diva van het Berlijnse nachtleven" genoemd. Als Dj, producer en oprichter van Bpitchcontrol heeft ze heel wat te betekenen in de electronische dansscene. Voeg hier Sasha Ring, oftewel Apparat, aan toe, partner in crime van T.Raumschmiere, die met hem zijn Shitkatapultlabel runt, en je krijgt een duo om u tegen te zeggen. Dat bewezen ze reeds met hun cd "Orchestra of Bubbles", een prachtige combinatie van minimale techno, sprookjesachtige electro en Ellen's gouden stem. De samenwerking met Apparat is duidelijk merkbaar. De loeiharde techno waarmee Ellen in Augustus vorig jaar op Pukkelpop de Boiler Room op stelten zette, moet nu wijken voor zachtere melodieën. Hoe dan ook, je laten meedrijven op deze "bubbles" is minstens zo aangenaam. Het uurtje vloog voorbij, waarna de volgende dj plaatsnam achter de draaitafels. Even leek het Guy Verhofstadt in zijn jonge jaren, maar kenners wisten meteen dat het ging om Tomas Andersson. Met "Washing Up" maakte hij een hit van jewelste. Hij bracht soms wel leuke electro-house, maar viel al bij al sterk tegen. Het leek alsof iedereen gewoonweg wachtte op "Washing Up", en wanneer het dan zover was, en de ambiance er goed begon in te komen, lieten de technologische apparaten hem in de steek en viel de muziek uit. Dit werd redelijk snel opgelost, maar nadien slaagde hij er niet echt in mij terug te overtuigen. Genoeg voor vanavond. Vooruit, tot een volgende keer! Of, zoals Ellen Allien galmde door de speakers: "Der Nacht ist vorbei, ein neuen Tag beginnt.."

Ook de komende 9 dagen nog een geweldig goede line up met o.a. Miss Kittin, David Guetta, Ricardo Villalobos, Johannes Heil, Nathan Fake, Booka Shade, Shameboy, Richie Hawtin, Digitalism, Tiefschwarz, Carl Craig, Jeff Mills, The Glimmers en nog vele anderen!

Meer info? www.10daysoff.be

Alle (live)sets te beluisteren op mine.be

United 93

2006-07-12T13:32:00.000+02:00

United 93: de eerste film over 9/11

Vijf jaar na de tragische gebeurtenissen is de eerste film over 9/11 een feit. United 93 gaat over de Boeing 757 van United Airlines, die op 11 september 2001 neerstortte in Pennsylvania nadat de veertig passagiers de vier kapers van het toestel hadden overmeesterd.

Nadat één van de airhostessen ziet hoe de piloten brutaal worden neergestoken en andere passagiers via telefoongesprekken te weten komen dat twee andere vliegtuigen al in de torens van het World Trade Center waren gevlogen, wordt het al snel duidelijk: de terroristen zijn niet van plan het vliegtuig terug aan de grond te zetten. De film toont minuut per minuut hoe de inzittenden hun angst aan de kant zetten en de koppen bij elkaar steken om de kapers te overmeesteren. Hoe het allemaal precies verlopen is zullen we nooit weten, maar regisseur Paul Greengrass biedt een geloofwaardige interpretatie. De film is een aangrijpende, ultrarealistische en enorm spannende reconstructie in real time, zonder ook maar een spatje sensatiezucht te bevatten. Hij geeft je een kijk op de betreurenswaardige gebeurtenissen vanuit een totaal andere hoek. Het is een hommage aan alle onschuldige overledenen op 11 september 2001, en aan de helden van vlucht 93, die als eersten revolteerden tegen het terrorisme.

Naast United 93 zijn er nog drie andere projecten rond de aanslagen:
World Trade Center: film van Oliver Stone over 2 agenten die gered worden nadat ze uren onder het puin van het WTC zaten. Vanaf september 2006 in de bioscoop.
102 Minutes: Columbia Pictures kocht de rechten op 102 Minutes, een boek waarin 2 journalisten van The New York Times aan de hand van tientallen getuigenissen de bebeurtenissen tussen de vliegtuigcrash en de instorting van de eerste WTC-toren minuut per minuut reconstrueren. De film zit nog in de productiefase.
Miniserie ABC: De Amerikaanse tv-zender ABC heeft een miniserie gemaakt gebaseerd op het 9/11 Commission Report, waarin de voorgeschiedenis van de aanslagen en de rol van de Amerikaanse veiligheidsdiensten werd onderzocht. De serie zou nog dit jaar in de VS op tv komen.

Tsjernobyl

2006-07-07T15:41:00.000+02:00

Kernramp Tsjernobyl eist meer levens dan oorspronkelijk gedacht
Na twintig jaar is het merendeel van de kerncentrales nog altijd onveilig

HASSELT – Op dinsdag 26 april 1986 gebeurde wat nooit zou gebeuren: een kerncentrale – die van het Oekraïense Tsjernobyl – ontplofte. Constructiefouten, overtredingen van de procedures, een slechte communicatie en het ontbreken van adequate veiligheidsprocedures zorgden ervoor dat deze kernramp de grootste werd uit de geschiedenis. Wit-Rusland kreeg de volle lading en raakte zwaar radioactief besmet, maar ook de rest van Europa kreeg een flink deel van de radioactieve wolk te verduren door de sterke luchtstromingen. Vandaag, twintig jaar later, hebben verschillende onderzoeken aangetoond dat het aantal indirecte slachtoffers van de ramp veel hoger dreigt te liggen dan oorspronkelijk gedacht. Daarbovenop blijkt het merendeel van de kerncentrales nog altijd onveilig te zijn, ook in België.

Tsjernobyl is een stad aan de rivier Pripjat, in het noorden van Oekraïne, niet ver van de grens met Wit-Rusland. Zijn naam staat tegenwoordig synoniem voor het ongeval dat er gebeurde op dinsdag 26 april 1986. Het tragische accident vond plaats tijdens een veiligheidstest. Onderzoekers wilden nagaan of de turbines van de reactor voldoende energie konden produceren om de koelwaterpompen aan de gang te houden in geval van nood. Het vervolg kent u, de reactor raakte overhit, waarna de duizend ton zware reactordeksel werd weggeblazen. Een explosie die kilometers ver te zien was. De grafietblokken waaruit de reactor was opgebouwd vatten vuur en door de vlammenzee werden de radioactieve afvalproducten opgezogen in de atmosfeer. Deze wolk van gevaarlijke radioactieve deeltjes werd over Skandinavië en Europa geblazen, helemaal tot Schotland. De autoriteiten van de Sovjet-Unie wilden de ramp verzwijgen. Pas twee dagen later kwam de internationale pers van de catastrophe op de hoogte, nadat Zweden alarm had geslagen over hoge concentraties radioactiviteit in de lucht. Tot dan had de Oekraïense overheid ook nog altijd geen evacuaties uitgevoerd, waardoor honderdduizenden mensen urenlang zwaar bestraald werden.

Wat er zich in Tsjernobyl afspeelde is te wijten aan een aantal menselijke fouten, gecombineerd met het onveilige ontwerp van de Tsjernobylse kernreactor. Uit de westerse wereld kwam veel kritiek. Ten eerste verweten zij het communistische systeem voor de manier waarop technici werden aangeworven. De onderzoekers die op 26 april 1986 experimenten uitvoerden in Tsjernobyl, zaten daar volgens hen niet omdat ze over de juiste kwalificaties beschikten, maar wel omdat ze de juiste mensen kenden. Een tweede kritiek ging naar de constructie van de kerncentrale zelf, die anders was dan het type dat gebruikt wordt in het westen, minder stabiel. Overigens zou de centrale veel te snel gebouwd zijn. Een kerncentrale bouwen binnen een communistisch vijfjarenplan, dat is vragen om problemen.

Slachtoffers

Het aantal slachtoffers van de ramp is nog steeds omstreden. Over één ding is iedereen het eens, de ramp zelf kostte aan zes-envijftig mensen het leven. Wat veel meer tot discussies leidt, is het aantal personen dat gestorven is of nog zal sterven aan de gevolgen van de grote hoeveelheid radioac-tieve straling. De Verenigde Naties (VN) schat de uiteindelijke hoeveelheid doden op vierduizend. De Britse wetenschapper Ian Fairlie zaaide dan ook heel wat onrust met zijn nieuwe rapport, waarin hij dertig- tot zestigduizend doden voorspelt. Milieuorga-nisatie Greenpeace gaat nog een stapje verder. Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van de ramp publiceert het een rapport waarin niet minder dan zestig vooraanstaande wetenschappers worden geciteerd. Het bevat informatie die nooit eerder in het Engels werd gepubliceerd. Hoewel er grote onzekerheid bestaat over de uiteindelijke impact van het ongeval, schatten de onderzoekers dat de catastrophe uiteindelijk zal leiden tot meer dan een kwart miljoen kankergevallen, waarvan bijna honderdduizend met dodelijke afloop. De organisatie beschuldigt het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) van de VN ervan de gevolgen van de Tsjernobyl-ramp te minimaliseren. Die laatste stelde vorig jaar in een rapport dat de gezondheidsproblemen en klachten van bewoners uit de getroffen gebieden niet te wijten zouden zijn aan het ongeval met de kerncentrale, maar wel door ongezonde gewoontes als alcohol en tabak. De bestraling heeft wel degelijk een verwoestend effect gehad op de overlevenden. Velen onder hen kregen te kampen met beschadigingen van het hormonaal- en immuunsysteem, versnelde veroudering, hart- en vaatziekten, bloedaandoeningen, psychische stoornissen, chromosoomafwijkingen en er was een sterke toename van het aantal misvormde foetussen en kinderen.

Vandaag is een gebied van dertig kilometer rond de centrale nog steeds onbewoonbaar. Honderdduizenden mensen werden uit de gevaarlijkste zone geëvacueerd. Minstens negen miljoen mensen worden dagelijks nog blootgesteld aan te hoge stralingsniveaus. Toch was de ramp voor Oekraïne, dat nauwelijks natuurlijke energiebronnen heeft, geen reden om de kerncentrale te sluiten. Pas sinds 2000 produceert de centrale geen electriciteit meer, door buitenlandse druk en de toegezegde miljoenenhulp. Officieel mag de nucleaire centrale dan wel geen energie meer produceren, toch moet er nog heel wat gebeuren voor het boek Tsjernobyl dicht kan. Een reactor zet je nu eenmaal niet zomaar af, dat duurt jaren. En dan nog eens jaren om alle radioactief materiaal op te ruimen en op een zo verantwoord mogelijke manier te verwerken. Aan de centrale zelf is niet te zien dat het een rampgebied is, er werken nog drieduizendvierhonderd mensen aan de opruiming van de ruïne. De sarcofaag, die vlak na de ramp gebouwd werd rond de gloeiende resten, begint te kraken en te lekken. De internationale gemeenschap is nu bezig aan de bouw van een grote boog, die over de sacrofaag wordt geschoven en het geheel – nog 180 ton uranium - meer dan honderd jaar van de buitenwereld zal afsluiten.

Veiligheid

Naar aanleiding van de kernramp in Tsjernobyl onderzocht de Senaat in 1991 in haar ‘Tsjernobylrapport’ het nucleaire veiligheidsaspect. Van de tientallen aanbevelingen werd haast geen enkele uitgevoerd. Zo besloot de commissie onder meer dat geen enkele kerncentrale mag functioneren in een straal dichter dan dertig kilometer van een bevolkingscentrum. In het dichtbevolkte België is zo’n locatie nergens te vinden. In het Canvas-programma “Vlaanderen NV” vertelden ex-werknemers van onder meer de kernreactoren in Mol en Tihange hoe laks er werd omgesprongen met de veiligheidsmaatregelen. Elke kerncentrale is te vergelijken met een tikkende bom, die elk moment kan afgaan, ook bij ons. Zelfs als een dergelijk ongeval zich niet herhaalt, dan nog legt de routinematig en accidenteel geloosde radioactieve vervuiling en het kernafval een loodzware hypotheek op het welzijn en de gezondheid op de generaties na ons.

Campagne

2006-03-10T10:29:00.000+01:00

Op school kregen we de opdracht zelf een voorlichtingscampagne
te maken. Hierboven het resultaat. Wie weet zet mijn anti-rookcampagne wel mensen aan tot stoppen... wat uiteindelijk toch ook de bedoeling is.

Vogelgriep

2006-03-09T00:24:00.001+01:00

"Ik zie het hier nog niet snel gebeuren"
Biologische kippenkwekers zien hun omzet bijna verdubbelen

WELLEN - De vogelgriep is al enkele maanden hard nieuws, maar bleef tot voor kort een ver-van-mijn-bed gebeuren. Daar kwam verandering in nadat de dodelijke H5N1 variant na Azië nu ook via Turkije en Roemenië Europa binnendrong. Sindsdien komt het doemscenario waar wetenschappers en medici al geruime tijd voor waarschuwen steeds dichterbij. Een wereldwijde uitbraak van de menselijke variant van de vogelgriep zou werkelijk desastreus zijn. Miljoenen mensen zouden mogelijk ernstig ziek worden en sterven door het ontbreken van een degelijk vaccin en de nodige medicijnen. Maar hoe zit het met de dieren? En wat denken mensen die hun broodwinning halen uit gevogelte over deze zaak?

Victor Henry stamt uit een familie van fruitkwekers en startte vijf jaar geleden met de kweek van biologisch gevogelte. Samen met zijn zus Elise teelde hij aanvankelijk braadkippen en fruit. Het familiale bedrijfje kreeg de naam "Gallinero" en naarmate het succes vorderde breidden ze hun gamma uit met parelhoenders, kalkoenen en eenden, weliswaar allemaal onder het biogarantielabel. Momenteel beschikt de familie over een achthondertal beesten, die ze privé verkopen of aan bedrijven. Om zoveel mogelijk risico's te vermijden ging de Belgische regering over tot een algemene ophokplicht voor pluimvee. Hieromtrent stelde ik Elise enkele vragen.

Hoe staan jullie tegenover deze ophokplicht?

ELISE: "Ja.. Ik zag gisteren een reportage van iemand die ze zijn kippen uit de bomen aan het doodschieten waren. Anderzijds weet ik een paar vijvers die vol zitten met eenden en zwanen en waar er niets aan gebeurt, die ze ten slotte ook niet kunnen vangen aangezien ze wild zijn. Dus ja... ik zie niet in waarom het één moet en het ander niet... Bovendien landen die wilde vogels die de ziekte meebrengen vooral op vijvers, en niet zomaar in een weide waar er niets anders te zien is. Maar ja kijk, we moeten de wet volgen hé..."

Normaal gezien zitten de dieren hier voornamelijk buiten. Is het niet nadelig dat ze nu de hele tijd binnen moeten blijven?

ELISE: "Wij hebben dat een beetje voorzien en momenteel is de bezetting van het bedrijf tamelijk laag. Wij hebben gewoon onze koten dubbel zo groot gemaakt. De dieren zitten nu binnen maar één kant van hun hok is volledig open, afgeschermd met een draad. Dat was wel nodig, want kippen die gewoon zijn van buiten te lopen tussen vier muren zetten... dat gaat gewoon niet. Ze kunnen nu dus volledig buiten zien, maar krijgen wel eten en drinken binnen. Anders krijgen ze alles in open lucht, om hen te verplichten naar buiten te gaan. Eén van de principes van biologische teelt is dat uw beesten moeten buiten lopen. Daarom hebben we nu de koten dubbel zo groot gemaakt. Als dit nu in de zomer zou gebeurd zijn dan hadden we natuurlijk wel een probleem! Want dan zitten hier meer beesten, ook parelhoenders en eenden, en het is niet zo evident om die allemaal samen te zetten. Maar momenteel gaat het nog."

Speelt het ook niet allemaal wat in uw voordeel? Zijn mensen nu niet meer geneigd biologische kippen of producten te kopen dan anders?

ELISE: "Hm, de omzet hier is niet maal twee, maar het scheelt niet veel. Wij verkopen enorm veel meer dan anders. Ja... ik weet niet waarmee het te maken heeft. Ik zie niet in waarom men nu ineens biologisch zou gaan kopen. Ofwel koopt u een kip die buiten loopt en biologisch eet ofwel koopt u ze niet. Ik zie niet in wat de vogelgriep daar mee te maken zou hebben."

Wat gaan jullie doen als het dodelijke griepvirus ook in ons land opduikt?

ELISE: "Wel, ik denk niet dat wij dan een beslissing te nemen hebben. Als ze hier iets zouden vinden dan zullen ze wel gewoon alles vernietigen... Maar dat zie ik nog niet snel gebeuren hoor. Dé vogelgriephaarden bevinden zich op plaatsen waar veel watervogels zitten. Zoals nu in Oost-Duitsland, op een eiland waar heel veel van die watervogels zitten. Nu, ik ga niet zeggen dat dat hier in België niet gaat komen. Ze gaan hier ook wel eens ooit ergens een dode zwaan ofzo vinden hé. Als die er al niet zijn hé! Maar, we kunnen er gewoon niets aan doen. Die trek van die wilde vogels is niet tegen te houden. Het enige wat we wel kunnen doen is proberen het contact met die vogels zoveel mogelijk te vermijden. Hier komt bijvoorbeeld nooit een wilde zwaan of eend tussen de kippen neer. Daarbovenop is de kans niet minder groot omdat onze beesten zomer en winter buiten lopen, en daardoor veel bestendiger zijn tegen ziektes enzo. Die beesten die altijd binnen zitten in een kotje, zijn lang niet zo sterk hé. Maar ja, kijk, als er toch één komt dan zullen we zien wat komt... Het ergste wat er volgens mij kan gebeuren is dat ze alles gaan verbieden, tot slachten toe. Dat is iets wat je niet kan verbieden, het slachten moet gebeuren. In die grote koten waar dat er vijfduizend kippen bij elkaar zitten moeten ze kunnen slachten, anders gaan alle beesten gewoon dood."

Hoe gaat dit probleem evolueren naar de toekomst? Hebt u daar een zicht op?

ELISE: "Oh, ik denk dat wij dat in september terug krijgen, en dat het twee keer per jaar wel zoiets zal zijn, samen met de trek van de vogels. Dat kunt ge niet tegenhouden.. Nu hebben ze in Duitsland weer iets in de varkens gevonden... Het zal wel altijd ergens iets zijn hé. Het enige wat men echt kan doen is vaccineren. Maar ja, dan zit ge weer met het probleem van de export. Andere landen willen geen vogels die gevaccineerd zijn. Die vaccinaties dat is allemaal goed voor dierentuinen enzo, maar ik zie dat niet zitten hoor. Wil er dat nog iemand eten dan? Biologisch wilt trouwens zeggen: zonder ook maar enig geneesmiddel, zonder ook maar iets te geven... Als ge ze dan vaccinaties gaat geven, ja.. wat is dan nog het nut? Dan kunt ge even goed een kotkip kopen aan vijf euro per kilo hé.

Waar zit het prijsverschil dan met biologisch gevogelte?

ELISE: "Een hoevekip is zowieso al duurder dan een kotkip, en biologisch is dan nog iets duurder hé. Ten eerste kost ons voeder al dubbel zoveel als ander voeder. In Belgische frank uitgedrukt kost een kilo ons 15 à 16 frank! Daarnaast mogen wij de kippen pas slachten na tweeëntachtig dagen, waardoor ze langer op het bedrijf zitten en ons dus ook meer kosten."

Er wordt dus streng gecontroleerd?

ELISE: "Jaja, gewoon om tegen te gaan dat we onze dieren vetmeel enzo geven, en dat we ze zouden verplichten heel de dag langs hun voeder te staan. Daar zit het verschil met de kotkippen, die zijn op zes weken klaar. Wij krijgen een controle van "blik", die geven ons het bio-kwaliteitslabel. Zij komen regelmatig kijken naar de aankoopfacturen van de kuikens en van het voeder enzovoort. Om het label te krijgen moeten we natuurlijk ook betalen. En daarbovenop komt het federaal voedselagentschap ons ook geregeld controleren. Een paar maanden geleden kwamen ze nog bloedstalen nemen van de kippen om te kijken of er geen verkeerde producten in zaten."

Bedankt voor het gesprek, en nog veel succes!

Persoonlijke wereldkaart

2006-03-03T19:03:00.000+01:00

In het rood gemarkeerd: de landen waar ik al ooit geweest ben.
Ik kwam vandaag toevallig terecht op www.world66.com, een site waar je uit een hele lijst alle landen kan aanvinken waar je al ooit geweest bent. Wanneer je die lijst helemaal doorlopen hebt en verder klikt, wordt er een kaartje aangemaakt zoals hierboven. Je krijgt er bovendien ook een html-code bij om het op je blog of site te plaatsen. Reizen maar!
Ps: Eén nadeel is dat er voor de Verenigde Staten geen onderscheid gemaakt wordt tussen de verschillende staten.. Dat is niet onjuist, maar het lijkt hier bijvoorbeeld alsof ik heel de States doorkruist heb terwijl ik enkel in Miami ben geweest..

Maak hier je persoonlijke wereldkaart

Migratie

2006-02-23T16:49:00.000+01:00

Migratie in België en Europa

Multiculturalisme versus ‘clash of civilizations’

HASSELT – Onder migratie verstaan we het verhuizen of verplaatsen van diersoorten, waaronder dus ook de mens. Hoewel dit fenomeen zowat even oud is als de mensheid zelf, vormt het vandaag de oorzaak van opvallend veel problemen en discussies. We leven in een multiculturele samenleving, dat staat vast. Het wordt tijd om migratie recht in de ogen te kijken en het debat te voeren. Migratie is een realiteit, België is een immigratieland, de Belgische samenleving wordt steeds meer een kleurige samenleving, met een brede waaier van nationaliteiten en origines. Het heeft daarom geen zin ons af te vragen hoe we die immigratie kunnen stoppen. Beter vragen we ons af hoe we met verschillende culturen kunnen samenleven.

Wanneer het gaat over migratie denken velen onmiddellijk aan Turken en Marokkanen of illegalen en asielzoekers. Die visie is niet onjuist, maar wel erg beperkt. Uit cijfers blijkt echter een grote verscheidenheid aan nationaliteiten en redenen voor migratie. De enge beeldvorming is negatief omdat het migratie doet overkomen als iets ongewoons, terwijl de term een algemeen voorkomend fenomeen is. Mensen vergeten vaak dat ook de Vlaamse geschiedenis migraties gekend heeft. Migratie hoort bij de mens, in zijn zoektocht naar een goed en gelukkig leven.

Ons land viert dit jaar zijn 175^ste verjaardag. Migratie en diversiteit zijn even oud, zelfs zo oud als de mensheid. Het zijn niet enkel individuele motieven die tot emigratie aanzetten, ook de politieke, sociale en economische context zijn van doorslaggevend belang om het fenomeen te begrijpen. Periodes van zware armoede en landbouwcrisissen in 1846 en 1885 zetten heel wat Belgen ertoe aan hun heil elders te gaan zoeken. Hoewel er weinig nauwkeurige statistische gegevens beschikbaar zijn en de Belgen in het buitenland vaak werden verward met Nederlanders, Fransen of Duitsers, mogen we stellen dat de voornaamste emigraties uit België gericht waren naar Frankrijk, Noord-Amerika, Latijns-Amerika en Kongo. Als typisch Belgisch verschijnsel ging dit gepaard met “interne migratie” vanuit Vlaanderen naar Wallonië. Reeds in 1840 werden spoorwegarbeiders door Engelse ondernemers aangetrokken om de spoorlijn Parijs - Rouen aan te leggen. In 1886, een periode van agrarische crisis, liep het aantal Belgen dat zich in Frankrijk vestigde zelfs op tot 482.000. Omstreeks 1889 – 1891 verbleven ook nog eens zo’n 13.000 Belgen in Nederland, 7.000 in Duitsland, 4.000 in Groot-Brittannië en 3.000 in Luxemburg. Daarbovenop slaagden ronselaars erin heel wat Belgen te lokken naar Amerika. Ze trokken kandidaat-emigranten aan met gratis reizen en vage beloften over goedkope grond en hoge lonen. Rekening houdend met alle onnauwkeurigheden vertrokken in de periode van 1830 tot 1940 zo’n 200.000 mensen naar Noord-Amerika en 50.000 naar Zuid-Amerika. Ten slotte verbleven er in 1958 ook nog eens zo’n 87.000 Belgen in Belgisch Kongo. Ook intern waren er heel wat verschuivingen. Aangezien veel gespecialiseerde arbeiders en technici uit Wallonië emigreerden naar Frankrijk, kwam er in Wallonië plaats vrij die de Vlamingen op hun beurt inpikten. Ons land heeft dus een rijk migratieverleden. Opgeteld kan het aantal Belgen dat zich in de loop van een eeuw liet meestromen in de migratiestroom misschien wel oplopen tot één miljoen. Het aantal Europeanen dat in diezelfde periode “overzee” trok bedraagt vijftig miljoen.

Met die gegevens in het achterhoofd is het wat makkelijker de huidige situatie van immigratie in België te begrijpen, een fenomeen dat trouwens ook niet ontstond in de twintigste eeuw. Door de centrale ligging, de makkelijke bereikbaarheid en zijn neutraliteit trok België al vóór de Eerst Wereldoorlog heel wat buitenlanders aan. Bovendien was ons kleine landje de ideale rustplaats voor Centraal- en Oost-Europese emigranten in hun tocht naar het “beloofde land”. Door zijn neutrale statuut trok België heel wat internationale instellingen aan die er hun hoofdzetel kwamen vestigden en er congressen en tentoonstellingen organiseerden. In 1910 waren 254.000 inwoners of drieënhalf procent van de bevolking niet-Belgen. Meer dan tachtig procent van deze immigranten waren afkomstig van de buurlanden: Nederland, Frankrijk en Duitsland. Van de ons niet omringende landen vormden de Italianen de omvangrijkste groep. In hetzelfde jaren verbleven er 4.490 in België. Zij werden door de gewone man gezien als echte “vreemdelingen”. De Eerste Wereldoorlog deed het aantal immigranten dalen, maar tijdens het interbellum werd dat snel weer terug hersteld. Ditmaal voornamelijk met migranten van buiten de ons omringende buurlanden. Naast zo’n 30.000 Italianen en 50.000 Polen waren er ook duizenden Tsjechen, Joegoslaven, Hongaren en Roemenen. Onder deze migranten bevonden zich ook heel wat politieke vluchtelingen: Russische emigranten, Hongaarse en Spaanse vluchtelingen, Italiaanse antifascisten, Duitse antinazi’s en in toenemende mate Duitse, Poolse, Hongaarse en Roemeense Joden. De economische stagnatie van 1929 bracht een terugval van de immigratie met zich mee. Totdat de economie in 1936 terug opflakkerde. In Limburg werden nieuwe steenkoolmijnen geopend, en omdat Belgen weigerden in deze slechte omstandigheden te werken, werden massaal Italiaanse werkkrachten gerekruteerd. Zij hadden minder ervaring op het gebied van sociale strijdvaardigheid en durfden zich bijgevolg niet verzetten tegen de slechte werkomstandigheden. Vreemdelingen waren trouwens goedkope werkkrachten. Wanneer Italië begin jaren zestig zelf een economische bloei kreeg en zijn arbeidskrachten niet kon missen moest België elders op zoek naar moedwillige arbeiders. Die vonden ze in Spanje en Griekenland, nadien in Marokko en tenslotte ook in Turkije.

Immigratiestop

De overgang naar het postindustriële België in het laatste kwart van de vorige eeuw waarbij arbeid emigreerde, maar vooral door automatisering werd vernietigd, maakte dat er geen nood meer was aan laaggeschoolde arbeidskrachten. Integendeel, het tekort aan laaggeschoolde arbeiders sloeg in het begin van de jaren zeventig om in een overschot. Dit alles in combinatie met de aanslepende economische crisis verplichte de Belgische regering andere West-Europese landen te volgen en over te gaan tot een totale immigratiestop. Zoals ook duidelijk op de grafiek te zien is, viel de immigratie niet volledig stil. Dat komt omdat er nog vier officiële immigratiekanalen zijn: arbeidsmigratie, asielmigratie, migratie in het kader van studie en ten slotte volgmigratie. De meest besproken toegangspoort is de asielprocedure, ook al biedt deze maar aan een beperkt aantal asielzoekers kans op een definitief verblijf, want gemiddeld worden slechts 10% van de aanvragers als vluchteling erkend. Het grootste gedeelte van de arbeidsmigratie gebeurt in het kader van het vrij verkeer van EU-burgers. Bijna de helft van de nieuwkomers die niet in het bezit zijn van de Belgische nationaliteit is onderdaan van een andere EU-lidstaat. Dat komt door de grote aanwezigheid van Europese instellingen in de Europese hoofdstad Brussel, waar veel mensen uit andere lidstaten werken. De arbeidsmigratie van buiten de EU is beperkt en kan slechts onder bepaalde voorwaarden. Jaarlijks worden ongeveer 5.000 arbeidsmigranten aangetrokken, voornamelijk hooggeschoolden en sinds 2002 ook seizoensarbeiders voor de fruitpluk en de tuinbouwsector in Vlaanderen. Nog een andere methode om naar België te komen is als student, dit statuut is echter tijdelijk en na de studies wordt men geacht het land onmiddellijk terug te verlaten. Tot slot is er de volgmigratie, die ineens één van de belangrijkste instroomkanalen is van buiten de EU naar België. Op deze manier komen jaarlijks vijf tot tienduizend mensen het land binnen. Sinds 1970 handelt het migratiedebat voornamelijk over de asielinstroom en in de jaren negentig werd de aanwezigheid van vreemdelingen zonder geldige verblijfstitel een discussiethema. Het uitbouwen van een Europese Unie bracht een nieuwe scheidingslijn in onze samenleving, een scheiding tussen wij (Belgen en andere Europeanen) enerzijds en zij (derdelanders of allochtonen) anderzijds. Het migratiedebat gaat enkel over ‘zij’. De immigratiestop zorgde ervoor dat de gemeenschap van gastarbeiders-migranten evolueerden tot zich inburgerende etnische minderheden. Het aantal asielaanvragen bleef stijgen, totdat het in 1999 een piek bereikte van 35.778, waarvan zeventig procent op rekening van Oost-Europeanen (voornamelijk Kosovaren). Er ontstonden open en gesloten asielcentra.

Migratie is nodig

Elk jaar komen er ongeveer 28.000 nieuwkomers naar Vlaanderen en Brussel. Sommigen van hen zijn op de vlucht voor een oorlog, een natuurramp of voor een politiek of economisch onzekere situatie. Anderen vinden hier werk of komen in het kielzog van hun bedrijf. Huwelijken kennen geen grenzen, familieleden volgen. Het gaat om gewone mensen die vaak in een onzekere situatie een nieuw leven moeten beginnen. Hoe dan ook droegen en dragen al deze mensen mee aan de economische, maatschappelijke en culturele ontwikkeling van België. Zonder hen, zonder ons, zou België er vandaag heel anders uitzien. Onze sociale zekerheid was onmogelijk uitgebouwd geweest tot het niveau dat we nu kennen en zou geen enkel generatiepact opgewassen zijn tegen de vergrijzing. Maar het verschil zit ook in kleinere dingen. Zonder migratie had België bijvoorbeeld nog nooit het Eurovisie-songfestival gewonnen, zou onze nationale ploeg en ook ons koningshuis niet dezelfde zijn. Zelfs de grootste Belgische chocolatier is van allochtone huize. Volgens een onderzoek van de Raad van Europa zal de Europese bevolking tegen 2050 verminderen met 13 à 22 procent, dit in combinatie met de sterke vergrijzing zorgt ervoor dat in de toekomst meer arbeidskrachten nodig zullen zijn om de pensioenen te betalen. Een van de mogelijke pistes om de welvaart in Europa te waarborgen is die van een proactief immigratiebeleid dat gebaseerd is op een regelmatige wetenschappelijke analyse van de arbeidsmarktbehoeftes van de lidstaten.

Over de migratierealiteit worden we vaak met tegenstrijdige berichten geconfronteerd. Langs de ene kant zijn er diegenen die klagen dat we overspoeld worden door migranten, terwijl er hier geen plaats meer zou zijn voor nieuwkomers. Pim Fortuyn, een Nederlandse extreem rechtse politicus, zei meer dan eens ‘Nederland zit vol!’. Zijn straffe uitspraken, voornamelijk gericht tegen moslims, brengen hem niet veel goeds. Op 6 mei 2002, net voor de parlementsverkiezingen wordt hij vermoord. Nadat ook filmmaker Theo Van Gogh op brutale wijze om het leven werd gebracht voor zijn kritiek op de moslimwereld groeit de kloof tussen allochtonen en autochtonen er met de dag. Om problemen te vermijden paste Nederland zijn inburgeringbeleid onlangs aan. Autochtonen moeten voortaan een inburgeringcursus volgen in hun land van herkomst. De rellen in de voorsteden van Parijs in december vorig jaar tonen aan dat ook Frankrijk kampt met immigratieproblemen.

Het zware antiterrorismebeleid van president Bush sinds 11 september 2001 in combinatie met extreem rechtse groeperingen die gretig inspelen op de hele problematiek zorgt ervoor dat mensen het slechte imago van moslimterroristen veralgemenen naar alle moslims. Het overgrote deel van de moslims keurt de daden van die extremisten ook af en pleit voor vrede. Zij voelen zich daardoor gekwetst en dan is er niet veel nodig om de druppel te doen overlopen. Kijk maar wat voor ravage een simpele cartoon kan aanrichten. Aan de andere kant staan de mensen die vinden dat de Europese lidstaten dan weer te weinig mensen toelaten. Volgens hen zou het asiel- en immigratiebeleid enkel in het teken staan van ‘Fort Europa’, waardoor men aan de reële migratiemotieven die migranten hebben voorbij gaat. De mensen die dit standpunt delen pleiten voor een soepeler immigratiebeleid dat beter is aangepast aan de huidige demografische en sociaal-economische realiteit die in een enorme migratiedruk resulteert.

Cocadisco //

2006-02-14T00:49:00.000+01:00

Cocadisco’s tweede editie is opnieuw succes
They put the vice back in Miami

SINT-TRUIDEN - Na een succesvolle pilooteditie eind 2005 die ruim zevenhonderd danslustigen wist te lokken kwam vrijdag het vervolg, de tweede editie van Cocadisco: “We put the Vice back in Miami”. Vanaf tien uur ’s avonds opende het Cultureel Centrum van Sint-Truiden uitzonderlijk de deuren voor een spetterende avond, vol jongeren in feeststemming, elektronische muziek en de nodige ambiance. Even daverde Sint-Truiden op zijn grondvesten. Door het overdonderend succes was de polyvalente zaal letterlijk en figuurlijk te klein. Heel wat mensen moesten rechtsomkeer maken aan de ingang. ‘Spijtig!’, aldus de organisatoren. ‘Maar geen nood! We timmeren al aan een derde editie, waarbij we trachten dat probleem op te lossen!”

Dimitri Cologne, een eenentwintigjarige student uit Sint-Truiden, zat al even met het idee om een evenement te organiseren. Het moest volgens hem mogelijk zijn om iets kwalitatief in elkaar te steken met grote namen op de affiche. Maar hij was niet alleen. Ook vrijzinnigenorganisatie “Hu!da” brainstormde op dat moment over de mogelijkheid iets dergelijks te verwezenlijken. Jo Dirix, lid van de organisatie: “Er is qua fuiven niet meer zoveel te beleven in St-Truiden, en daar wilden we iets aan doen. Als er dan al iets te doen is, swingen de prijzen bovendien vaak de pan uit. Je betaalt soms zeven euro inkom of meer, en dan komt daarbij nog de drank, soms tot tweeënhalve euro per consumptie! Dat is voor jongeren een hele hap in hun portefeuille!” Op een zomeravond vorig jaar wisselden Dimitri en Jo gedachten en werd de basis gelegd voor wat later “Cocadisco” zou worden. Die naam circuleerde in de jaren tachtig in Nederland en Duitsland als een verbastering van de muziekgenres: Italo Disco, Electro en Streetdance. ‘Coca’ staat dan voornamelijk voor het decadente karakter van deze muziekstijlen en het uitgaansleven toen. Dimitri kon de naam legaal bemachtigen en neemt er weldra een patent op.

Ideeën worden werkelijkheid
De eerste editie kwam er op 28 oktober verleden jaar. Cocadisco vond toen plaats in dancing “Swing In” te Sint-Truiden. Bij het zien van de affiche vraag je je al snel af hoe twee jonge mensen erin slaagden dit gebeuren op poten te zetten, en te financieren… Dj’s Ed & Kim, Jan van Biesen, Deg en Tomaz stonden op het programma. Stuk voor stuk bekende namen van topdancing Fuse, mega-evenement “I love techno”, Studio Brussel, enz. “We hebben nooit echt financiële steun gekregen, we willen dan ook graag onafhankelijk blijven. Ikzelf vind er weinig voldoening in om een evenement op poten te zetten dat volledig door sponsoring en reclame werd betaald. Dus eigen inbreng is onze grootste bron!”, aldus Dimitri. Bij de aanvang leek het even alsof de verwachte opkomst ging wegblijven, maar rond middernacht stroomde die alsnog binnen en barste de ambiance los. Reden te meer om te beginnen denken aan een vervolg.

Vrijdag was het dan zover, de langverwachte tweede editie van Cocadisco. De combinatie van een goede, professionele reclamecampagne en positieve commentaren van mensen die er in oktober vorig jaar bij waren zorgden ervoor dat de tickets voor het evenement razendsnel de deur uitgingen. Enkele dagen op voorhand kon “Cocadisco: We put the Vice back in Miami” al niet meer stuk. Van bij de aanvang stonden er constant een tiental mensen voor de deur zonder ticket voor wie er niets anders opzat dan rechtsomkeer te maken. Jo Dirix: “Ik vind het erg dat we mensen de toegang moeten weigeren! Maar we zitten nu eenmaal met een beperkte ruimte… De stad Sint-Truiden is zich hiervan ook bewust. Er zijn nog wel enkele fuifzalen, maar aangezien we ernaar streven de prijs zo laag mogelijk te houden zijn sommigen daarvan gewoon te duur. Een mogelijke oplossing zijn de parochiezalen, maar daar kunnen we met de vrijzinnigenorganisatie nu eenmaal niet zo direct gaan aankloppen…”. Dimitri voegt hieraan toe dat dancing Swing In qua ruimte een betere locatie was, maar dat samenwerking met het personeel stroef verliep. “De prijs van de drank was er bovendien veel te duur. Onze bedoeling blijft jonge mensen een leuke en kwalitatieve avond bezorgen zonder dat ze daarvoor pakken geld moeten opdoen!”, zegt hij.

Ook ditmaal weer bekende namen op de affiche: waaronder dj duo’s Starski &amp;amp; Tonic en Ed & Kim. De locatie was opvallend kleiner dan waar de eerste fuif plaatsvond, maar dat zorgde voor een gezelligere sfeer. De polyvalente zaal van het Cultureel Centrum was heel decoratief ingericht. Er hing heel wat belichting en op de muur scheen een grote videoprojectie, geheel in de stijl van Miami Vice, de legendarische politieserie uit de jaren tachtig. Van bij het begin zat de ambiance er dubbel en dik in. Zowat iedereen danste er op de lekkere electro-, house-, en minimalbeats, allen genres van de elektronische muziek.

De organisatoren hadden geen enkel detail uit het oog verloren. Aan de deur stonden twee buitenwippers die het in- en uitgaand volk nauwlettend in de gaten hielden. Jassen kon je kwijt in de ruime en bewaakte vestière. Voor de consumpties was er een bonnetjessysteem, waarvan de prijzen bovendien heel schappelijk waren. Toch brengt het organiseren van een dergelijke fuif voor de organisatoren heel wat stress met zich mee. Ze moeten namelijk zien dat alles in goede banen loopt. Wanneer ik Dimitri later op de avond naar zijn reactie vroeg was hij druk in de weer. De laatste dj had op het laatste moment afgebeld. Toch zegt hij snel erg tevreden te zijn met het resultaat. ‘Er komen vast en zeker nieuwe evenementen met telkens een leuk thema en een klare focus op muziek tegen een schappelijke prijs. We timmeren al aan een derde editie, die eind maart zal plaatsvinden, en waarbij het muzikale aanbod en de inkleding kwalitatief nog zal toenemen!”

Voor meer info: www.cocadisco.be
Een verslag van Michael Appeltans

Cadmiumvervuiling

2006-02-05T14:18:00.000+01:00

Nog tot juni wachten op maatregelen tegen cadmiumvervuiling

Groen! wil versnelling en uitbreiding van de saneringsplannen

HASSELT - Op 13 februari komt er een vergadering om nieuwe maatregelen te bespreken in het dossier van de cadmiumvervuiling in Noord Limburg. Dat zijn minister van Leefmilieu Kris Peeters en minister van Volksgezondheid Inge Vervotte overeengekomen in een crisisvergadering met alle betrokken partijen. Op concrete maatregelen is het echter wachten tot juni van dit jaar, dan pas worden nieuwe saneringsprioriteiten vastgelegd. De oppositie uit zware kritiek op de regeringsaanpak. Rudi Daems, volksvertegenwoordiger van Groen!, vindt het onbegrijpelijk dat de ministers zolang wachten en niets doen.

Een artikel in het vakblad “The Lancet” met de schrikwekkende resultaten van een langdurig onderzoek heeft vorige week voor heel wat paniek gezorgd. De universiteiten van Leuven, Hasselt en Louvain-La-Neuve kwamen tot de vaststelling dat inwoners van de Noord Limburgse gemeenten Overpelt, Lommel en Balen vier maal zoveel kans maken op longkanker omdat de omgeving er sterk vervuild is met zware metalen afkomstig uit de Umicore fabrieken. Eerder was al een verband aangetoond tussen het hoge cadmiumgehalte in de betreffende gebieden en het grotere aantal nieraandoeningen en beenderontkalking. Het onderzoek van professor Staessens legt nu ook éénduidig de band met een toename van het aantal longkankers.

Minister van Leefmilieu Kris Peeters reageert geschokt op het nieuws. Hij vernam de resulaten van het onderzoek in de media, en vindt het ongehoord dat noch zijn kabinet noch hijzelf hiervan op de hoogte waren gebracht. Hoe dan ook wil de minister snel duidelijkheid. Hij onderstreept dat de volksgezondheid van de mensen moet gegarandeerd worden. De kostprijs van die eventueel bijkomende maatregelen is voor hem van secundair belang.

Onder impuls van groene milieuministers sloot Umicore een overeenkomst met de vorige regering en de Vlaamse openbare afvalmaatschappij OVAM om de eigen terreinen te saneren en ook mee haar verantwoordelijkheid op te nemen voor de sanering van de fabrieksomgevingen. De groep trok hiervoor 77 miljoen euro uit. Op 8 juni 2005 zei minister Peeters volop bezig te zijn met een nieuw plan voor de saneringsprioriteiten in Noord Limburg. Hij beloofde dat plan toen tegen 30 juni 2006 af te hebben. In de crisisvergadering vorige week heeft hij die gegevens gewoon herhaald. Van versnelling was geen sprake.

Te laat

Met dat laatste stuit hij vooral oppositie Groen! tegen de borst. Volksvertegenwoordiger van de milieupartij Rudi Daems vindt het onbegrijpelijk dat de ministers zolang wachten zonder iets te doen. Hij dringt niet alleen aan op een versnelling maar tevens een uitbreiding van de sanering. Daems wil ook een meer omvattende aanpak van de bodemvervuiling met zware metalen op andere plaatsen in Vlaanderen. Ten slotte vindt hij dat zowel Umicore zelf als de overheid moet opdraaien voor de vergoeding van de slachtoffers. De regering omdat die naar zijn zeggen talmde met de strenge normen en de sanering.

Thomas Leysen, gedelegeerd bestuurder van Umicore, is verrast door de resultaten. “De fabriek in Overpelt voldoet nu al aan de strenge eisen inzake cadmiumuitstoot die volgens Europa pas in 2012 moeten worden gehaald. In Balen is er zelfs geen uitstoot meer!” aldus de bedrijfsleider.

Internetgebruik België

2005-12-06T20:08:00.000+01:00

Vijf op tien Belgen gebruikt internet
Internet volgt de toename van het aantal computers

GENT – Vier komma twee miljoen Belgen surfen regelmatig op het wereldwijde web. Dat blijkt uit een studie van Insites Consulting. In vergelijking met vorig jaar is het internetgebruik in ons land slechts met één procent gestegen. Deze afgenomen groei is te wijten aan de geringe stijging van het aantal computers in ons land. Vooral senioren en lager geschoolden zijn een moeilijke doelgroep voor het computergebruik.

Momenteel gebruikt negenenveertig procent van de Belgische bevolking op regelmatige basis het internet. In vergelijking met vorig betekent dit een schamele stijging met één procent. Deze afgenomen groei is vooral te danken aan de geringe stijging van het aantal computers in België. Uit de studie blijkt duidelijk dat internet de toename van het aantal computers volgt en niet andersom. Ruim zes op tien Belgen beschikt over een computer. Vierentachtig procent van deze groep heeft een internetaansluiting op die pc. Slechts één op tien landgenoten zonder computer blijkt klaar te zijn om er een aan te kopen op korte of middellange termijn. “Het is noodzakelijk dat de aankoop van pc’s gestimuleerd wordt”, aldus Steven Van Belleghem, onderzoeker van Insites Consulting. Vooral senioren en lager geschoolden zijn een moeilijke doelgroep voor dat pc-gebruik. De helft van de vijfenvijftig-plussers heeft geen pc ter beschikking. Onder de vijfenzestig-plussers is dit zelfs tachtig procent. Onder de lagergeschoolde gezinnen beschikt slechts één op drie over een computer.

Smallbandgebruikers

Liefst vierentachtig procent van de thuissurfende Belgen gebruikt een snelle internetverbinding (ADSL of kabel). ‘Breedbanders’ spenderen dubbel zoveel tijd op het internet dan surfers die via een trage, smalband verbinding online gaan. Opvallend is dat ‘smalbanders’ heel gericht informatie zoeken op het web. Ze gebruiken dit modern hulpmiddel voornamelijk voor financiële informatie en informatie rond koken en immobiliën. Steven Van Belleghem: “Internauten die vandaag nog via een tragere inbelverbinding surfen, kiezen daar heel bewust voor”.

Ook blijkt uit de studie dat Belgische surfers de site van zoekmachine ‘google’ het best weten te waarderen. Minder goed scoren sites van bedrijven. “Bedrijven moeten er zich heel goed van bewust zijn dat de gebruiksvriendelijkheid en volledigheid van het informatie aanbod cruciale aspecten zijn om de consument tevreden te houden”, aldus Steven Van Belleghem. Het is opmerkelijk dat Belgische surfers een heel uitgesproken mening hebben over internetsites.

Al Pacino

2005-12-06T19:45:00.000+01:00

Portret van een klasse-acteur

Maffioso Michael Corleone in de drie Godfathers, drugsbaron Tony Montana in “Scarface”, Luitenant-kolonel Frank Slade in “Scent of a woman”, Coach Tony D’Amato in “Any Given Sunday”, en zo kunnen we nog wel even doorgaan, zijn stuk voor stuk ijzersterke filmpersonages neergezet door één en dezelfde persoon: Al Pacino!

Alfredo James Pacino werd op 25 april 1940 geboren in New York. Hij werd opgevoed door zijn moeder (Rose) en grootouders in de Bronx, nadat zijn vader (Salvatore, een Siciliaanse steenhouwer) hen in de steek liet. Tot de leeftijd van zes kende Al een strenge opvoeding. Uit (over)bescherming moest hij hele dagen binnen blijven samen met zijn grootmoeder. Om zich toch ietwat te amuseren bootste hij personages na uit films waar zijn moeder hem de avond tevoren mee naartoe had genomen.

Al kreeg de smaak van het acteren al snel te pakken en schreef zich in aan de befaamde “High School of Performing Arts” in New York, waar hij het op zijn zeventiende voor bekeken hield. Vastberaden om zijn carrière te beginnen verliet hij, tegen zijn moeders wil in, zijn thuis en sloot zich aan bij de bohémiens en hippies van Greenwich Village. Hier beleefde hij een zware periode, waarin hij leefde van dag tot dag, en moest zien rond te komen met het weinige geld dat hij verdiende met straattoneel en allerlei werkjes. Op zijn tweeëntwintigste kreeg Al een zware klap te verduren met de dood van zijn moeder, en amper een jaar later stierf zijn grootvader. Op korte tijd verloor hij de twee belangrijkste personen in zijn leven… Ondertussen volgde hij toch les aan Lee Strasberg’s “Actor’s Studio” en de “Berghof Studio”, en slaagde hij erin enkele rollen in Broadwayproducties te krijgen.

Zijn grote doorbraak kwam er in 1969, toen hij een “tony” won voor zijn acteerprestatie in “Does a Tiger Wear a Necktie?”. Al Pacino raakte stilaan bekend als iemand met de bijzondere gave zich volledig te kunnen inleven in zijn rollen. Enkele jaren later al had hij zijn eerste hoofdrol te pakken in het ruige antiheroïne drama “The Panic in Needle Park”. Zijn succes groeide voort en hij zette de ene sublieme vertolking na de andere.

Zijn filmcarrière begon toen Regisseur Francis Ford Coppola hem tegen de borst stuitte. Deze was onder de indruk van Al Pacino en wilde hem kost wat kost voor de rol van maffioso Michael Corleone in zijn gangsterfilm “The Godfather”. Filmmakers van Paramount waren het aanvankelijk niet eens met Coppola’s keuze. Hij bleef echter aandringen en ook maar goed, want Al groeide doorheen de film volledig in zijn rol en zette een ijzersterke Michael Corleone neer. Ook de film werd een ware kaskraker. “The Godfather” bezorgde Al Pacino niet enkel een eerste Oscar nominatie, maar ook een resem andere werkaanbiedingen.

Vervolgens maakten kaskrakers als “Serpico” (1973), “The Godfather II” (1974) en “Dog Day Afternoon” (1975) zijn roem alleen maar groter. Maar het succes bleef niet duren… Hoewel hij eind jaren ’70 van zijn drankprobleem afgeraakte, zag hij zijn carrière de dieperik ingaan met flops als “Bobby Deerfield” (1977), “Cruising” (1980) en “Author! Author!” (1982). Met zijn sterke rol van Tony Montana als drugsbaron in “Scarface” (1983) leek het even op een comeback, maar deze is echter van korte duur. De film “Revolution” (1985) was alweer een zeer grote tegenvaller, die zelfs enkele dagen na verschijnen uit de bioscoopzalen werd gehaald! Pacino beweert dat deze film nog niet af was, en onder tijdsdruk in de zalen kwam terwijl er nog minstens zes maanden werk aan was.

Al besloot dat het tijd was voor een pauze. De vier opeenvolgende jaren was hij in geen enkele film te zien. Hij keerde een tijdje terug naar zijn eerste liefde, het theater. Ook hield hij zich ruime tijd bezig met het maken en hermaken van zijn eigen kortfilm “The Local Stigmatic”, die groeide uit een toneelstuk van Heathcote Williams dat hij twintig jaar voordien had vertolkt.

In 1989, na een lange stille periode van vier jaar, volgt Pacino’s commerciële comeback. In “Sea of Love” kruipt hij in de huid van detective Frank Keller, een personage waarmee hij zich reeds bij het lezen van het script direct verwant voelde. Vervolgens mag hij zijn ‘Michael Corleone’-personage opnieuw uit de kast halen voor het laatste deel in de trilogie Godfathers (1990). Ook voor humor is Pacino te vinden, hij wordt de legendarische Caprice uit “Dick Tracy” (1990) in levende lijve. In één klap was Pacino weer helemaal terug, om drie jaar later uiteindelijk een Oscar in ontvangst te nemen voor zijn glansprestatie van de blinde oud-militair in ‘Scent of a Woman” (1992). In zijn carrière heeft hij in totaal zeven Oscar nominaties gekregen!

Al snel is het publiek de flops en de stille periode vergeten. Pacino behoort voortaan, samen met Robert De Niro en Jack Nichelson tot de grootste Amerikaanse acteurs van deze tijd. In de jaren ’90 volgde er nog een serie voltreffers waaronder “Carlito’s Way” (1993),het verhaal van een voormalig drugdealer die probeert te breken met zijn verleden. In de actiefilm “Heat” (1995) speelt Al voor het eerst samen met zijn grote Hollywood tegenhanger Robert De Niro. In 1996 was hij te zien in “City Hall”, waarin hij burgemeester speelt; en eveneens in “Looking for Richard”, een soort documentaire over Shakespeare die Pacino bovendien zelf regisseerde. Verder schittert hij onder andere in “Donnie Brasco” (1997), “Devil’s Advocate” (1997), “The Insider” (1999), “Any Given Sunday” (1999) en “Insomnia” (2002).

Angst voor afdanking

2005-12-06T19:06:00.000+01:00

Twee op tien Belgische werknemers vrezen ontslag binnen het jaar
Vertrouwen werknemers in werkzekerheid zakt naar dieptepunt in België

HASSELT - Twee op de tien voltijdse werknemers in België vrezen in de komende twaalf maanden ontslagen te worden, en maar liefst acht op de tien acht de kans om na ontslag een gelijkaardige baan tegen hetzelfde loon te vinden zeer klein. Dat blijkt uit cijfers van managementadviseur Right Management Consultants. In Japan en Zuid-Korea vertrouwen werkenden het meest op het behoud van hun job.

Sinds 2003 stelt Right Management Consultants om het halfjaar zijn ‘Career Confidence Index’ (CCI) op in samenwerking met het onderzoeksbureau Inra. Negenduizend voltijdse werknemers in achttien landen beantwoorden dan de vraag of ze voor ontslag vrezen in de komende twaalf maanden en of een ontslagen werknemer een gelijkaardige baan tegen hetzelfde loon kan vinden. Op die manier krijgt de managementadviseur per land een indexcijfer dat het nationale vertrouwen in werkzekerheid weerspiegelt.

CCI-indexcijfer

In België zakte de CCI-index dit najaar naar een dieptepunt van 48,2 op een schaal van honderd. In mei haalde ons land nog een index van 48,9 en bij de start van het onderzoek in maart 2003 was de index nog 57,4. Die sterke daling is grotendeels te wijten aan de grote twijfel die Belgische werknemers hebben om na ontslag makkelijk een gelijkaardige baan tegen hetzelfde loon te vinden. Maar liefst acht op de tien van de ondervraagde Belgische werknemers acht die kans klein. In mei waren dat er ‘slechts’ zeven op tien. Hun Duitse collega’s zijn nog een stuk pessimistischer, het aantal werknemers dat gelooft in werkzekerheid is er kleiner dan één op tien.

De vrees voor persoonlijk ontslag binnen de twaalf maanden nam daarentegen af. Op die vraag antwoordde 19,2 procent positief tegen 26,7 procent in mei. Die daling is positief, meent algemeen directeur van Right Management Consultants Lynn Coutigny. Het zwakke vertrouwen in werkzekerheid in België kan volgens haar te wijten zijn aan het loopbaaneindedebat en de algemene staking van 7 oktober.

België, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk zijn de enige landen waar het vertrouwen in werkzekerheid daalt. De CCI-index in Nederland klimt van 47,4 naar 51 maar blijft ook onder het Europese gemiddelde van 54. Vooral Scandinavische landen scoren goed. Noorwegen, dat profiteert van zijn olierijkdom, haalt een score van 62,9. Ook Spanje, Ierland en Zweden doen het erg goed. Europees koploper Noorwegen doet merkelijk beter dan het internationale cijfer van 54,6. Japan en Zuid-Korea halen met respectievelijk 68,6 en 67 echter het meest en voeren de wereldrangschikking aan.

Euthanasia

2005-12-02T19:49:00.000+01:00

Euthanasia remains important issue
Society stays divided

HASSELT – “I will give no deadly medicine to any one if asked, nor suggest any such counsel.” Hippocrates already wrote this well-known oath in 400 B.C. but today it still hasn’t lost its importance. The subject has always divided society in opponents and supporters. Euthanasia is not only an ethical issue, religion too has always been a non-negligible aspect of it...

When people think of euthanasia, they usually link the word with killing somebody. But the problem is more complicated than that. In most cases euthanasia is carried out because the person who dies asks for it, but there are cases called euthanasia where a person can’t make such a request. A person who undergoes euthanasia is usually terminally ill, but there are other situations in which some people want euthanasia. Some opponents blame psychological factors as a reason to make an end to your life. Most frequent of these factors are depression, fear of loss of control or of dignity, feeling a burden, or dislike of being dependent. Other opponents see it from a religious point of view. Christians, for example, consider life as a gift from God. They consider birth and dead as a part of the life processes which God has created, so we should respect them. And at last there are other opponents who fear that if euthanasia was made legal, the laws regulating it would be abused, and people would be killed who didn’t want to die.

Supporters
Those in favour of euthanasia believe that people have the right to commit suicide. What we are talking about is not giving a right tot the person who is killed, but to the person who does the killing. In other words, euthanasia is not about the right to die. It’s about the right to kill. They argue that a civilized society should allow people to die in dignity and without pain, and should allow others to help them do so if they cannot manage it on their own. They say that our bodies are our own, and we should be allowed to do what we want with them. So it’s wrong to make anyone live longer than they want. In fact making people go on living when they don’t want to violates their personal freedom and human rights. Euthanasia will always have his opponents and its supporters. In most countries euthanasia is illegal, although doctors do sometimes carry it out even where it is illegal.

Klacht tegen Nationale Loterij

2005-11-29T11:40:00.000+01:00

Duits bedrijf dient klacht in tegen monopolie Nationale Loterij
Begroting marketing is in drie jaar tijd verdubbeld

HASSELT – Een privé-bedrijf uit Duitsland heeft een klacht ingediend tegen het monopolie van de Belgische Nationale Loterij. De Europese Commissie behandelt de zaak. Interne documenten van de Loterij tonen aan dat gedelegeerd bestuurder Emiel Vandenbosch een jaar geleden reeds waarschuwde voor een klacht. ‘Vooral omdat de begroting marketing in drie jaar tijd meer dan verdubbeld is’, argumenteert hij in het verslag.

Bij zijn waarschuwing verwees Vandenbosch naar het ‘Gambelli-arrest’, dat het Europees Hof van Justitie in november 2003 velde. Daarbij stelt het Hof dat de loterij-monopolies in België en andere lidstaten van de Europese Unie een belemmering zijn van de vrijheid om commerciële diensten aan te bieden. Redenen van ‘algemeen belang’, zoals een oprechte bekommernis om gokken te verminderen, kunnen die belemmering echter rechtvaardigen. Loterijgeld mag niet gebruikt worden om sociale doelen te financieren. De Belgische regering verwees toen naar de wettelijke opdracht van onze Loterij om ‘het spelgedrag te kanaliseren’.

Marketing en verkoop

Vandenbosch stelt zich de vraag of de Belgische Loterij dat laatste nog wel bewijzen, terwijl ze fors investeert in de marketing van haar producten. Vorig jaar werd 2,38 procent van de omzet gespendeerd aan marketing en verkoop. In 2000 ging het om 0,91 procent. Dat betekent een stijging van 9,3 miljoen euro in 2000 naar ruim 25,65 miljoen euro vorig jaar. In andere Europese landen liggen de verhoudingen opvallend lager. Spanje bijvoorbeeld geeft 0,6 procent van haar omzet uit aan marketing en verkoop, en ook de Franse Loterij spendeert hieraan maximum één procent.

Ann Publie, woordvoerster van de Nationale Loterij, waarschuwt voor een vrijmaking van de lottomarkt. “Jaarlijks geeft de Loterij ruim tweehonderdentien miljoen euro subsidies aan goede doelen. Kunnen we dat nog doen als we moeten opboksen tegen concurrenten?”, vraagt ze zich af. “In dat budget zit bijvoorbeeld ook het geld voor het bekendmaken van de lotto-uitslagen. Daarbovenop zorgt ook de tweetaligheid in ons land voor meerkosten”, argumenteert Publie. “Een vrijmaking van de loterijmarkt betekent concurrentie en dat brengt meer spelen met zich mee. Onze spelen moeten telkens door de regering worden goedgekeurd, wat niet het geval zal zijn voor privé-bedrijven”, waarschuwt ze. “En als wij meer investeren in marketing, is dat niet om mensen aan te zetten tot spelen, wel om klanten af te nemen van private bedrijven, waarvan er sommige zelfs illegaal actief zijn in ons land”, meent ze.

Film: The Island

2005-11-25T18:49:00.000+01:00

THE ISLAND
Eiland blijkt allesbehalve paradijs te zijn

In zijn geheel valt “The Island” best te omschrijven als een sciencefiction-actiethriller. Opmerkelijk echter is dat het grootste gedeelte van de sciencefiction vooraan in de film zit, gevolgd door een tweede gedeelte dat barst van de actie. Regisseur Michael Bay trekt zich niets aan van de lessen die er te leren vallen over de misbruiken van de moderne medische technologieën. Als er maar genoeg auto’s de lucht in gaan en kogels worden afgevuurd.

In een niet zo verre toekomst heeft een wereldwijde milieuramp onze planeet zo goed als onbewoonbaar gemaakt. De weinige overlevenden verblijven nu samen in een hermetisch van de buitenwereld afgesloten en bijzonder strikt geregelde omgeving. Ze hebben namen als Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) of Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson), maar vinden dat normaal. Het leven is er veilig, maar dus ook voorspelbaar, routineus en saai. Hét moment van de dag is de Loterij, want dan wordt een van hen uitverkoren om te verhuizen naar het exotische eiland van de titel, de laatst overgebleven onbesmette plaats op onze vervuilde planeet. Lincoln begint zich echter vragen te stellen en wanneer hij hierop antwoorden vindt, heeft hij nog maar één doel: zo snel mogelijk hier weg geraken, samen met Jordan.

Op dat moment komt de film in een stroomversnelling terecht en drukt regisseur Michael Bay er met zijn explosieve stijl zijn stempel op. Een uur lang heeft hij, tegen zijn gewoonte in, interesse getoond voor het verhaal. In het tweede uur kan de bazookafilmer achter Bad Boys, Armageddon en andere bombast het lawaaierige actie-geweld niet laten en blaast hij het zootje vrij snel de lucht in. Tot het einde van de film volgt een destructieve oorverdovende achtervolgingsscène boordevol spectaculaire stunts, schietpartijen en ontploffingen. Je kunt van zijn werk houden of je kunt het haten, maar je kan niet ontkennen dat Bay een vakman is. Ok, de hoofdpersonages ontsnappen opvallend vaak aan de dood, maar dat neemt de liefhebber van soortgelijke sciencefiction-actiefilms er graag bij. McGregor en Johansson doen hun uiterste best om wat meerwaarde te geven aan de geweldorgie. Dat ze daarin slagen, zegt voldoende over hun overschot aan talent. McGregor kennen we vooral als Obi-Wan Kenobi uit de Star Wars-films en zijn schitterende vertolking van de drugverslaafde Renton in Trainspotting. Ook Scarlett Johansson is geen onbekende in de filmwereld. Zij speelde onder meer in “Lost in Translation” en “Ghost World”.

Regie: Michael Bay
Speelduur: 136 minuten
Land: VS
Jaar: 2005

Generatiepact

2005-11-23T20:29:00.000+01:00

Generatiepact moet sociale zekerheid betaalbaar houden
Regering overlegt met sociale partners over de gedetailleerde uitvoering ervan

BRUSSEL – De federale regering is een advertentiecampagne begonnen om het Generatiepact uit te leggen. Ze poogt hiermee de misverstanden uit de weg te ruimen die tot het vakbondsprotest hebben geleid. De regering noemt het Generatiepact noodzakelijk om ons sociaal-economisch systeem betaalbaar te houden. Om de vakbonden hiervan te overtuigen, breidt ze het pact uit met maatregelen om innovatie aan te moedigen en de jeugdwerkloosheid te bestrijden.

De federale regering wil met het Generatiepact ons sociaal-economisch systeem betaalbaar houden en versterken voor de huidige en toekomstige generaties. Die versterking is nodig om twee ingrijpende veranderingen in onze samenleving op te vangen: de veroudering van de bevolking en de globalisering van de economie. Het pact moet meer mensen aan het werk zetten, langer werken aanmoedigen en vroeger stoppen ontmoedigen. Om deze doelstellingen te bereiken, omvat het pact zesenzestig maatregelen om meer mensen, jong en oud, aan het werk te zetten.

De globale werkgelegenheidsgraad in België ligt te laag. De maatregelen om, gelet op de demografische evolutie, ouderen meer arbeidsmarktkansen te geven, kaderen dan ook in een globaal werkgelegenheidsbeleid waarin ook vrouwen, laaggeschoolden, ouderen, allochtonen, gehandicapten en jongeren volwaardig aan de arbeidsmarkt kunnen participeren. Oudere werknemers krijgen de kans over te schakelen op lichter werk, met een tijdelijke premie om het inkomensverlies te compenseren. Natuurlijk zijn er ook mogelijkheden om vier vijfde te gaan werken. Wie na zijn zestigste blijft werken, krijgt zelfs een pensioenbonus. Het recht op brugpensioen blijft bestaan. Afhankelijk van de soorten beroepen en de zwaarte van de beroepen in de verschillende sectoren, wordt de brugpensioenleeftijd alsook de vereiste loopbaanduur geleidelijk opgetrokken. Canada Dry en vormen van tijdskrediet die dienen als alternatief voor het brugpensioen, worden ontmoedigd.

In overeenstemming met het regeerakkoord is de doelstelling de sociale zekerheid te versterken. Dit krachtige engagement overstijgt het kader van deze legislatuur. Daarom wil de regering de financieringswijze versterken, om zo een duurzaam financieel evenwicht te verzekeren, en voor eenieder een hoge mate van bescherming te waarborgen. Voor deze essentiële doelstelling dient het structurele beleid van de regering versterkt te worden om de inkomsten van de Staat en de sociale zekerheid te baseren op een bredere basis van inkomsten waarbij de factor werk minder belast wordt. De klemtoon van deze lastenverlaging ligt op jongeren, vijftigplussers, nacht- en ploegenarbeid. De alternatieve financiering wordt versterkt met een deel van de bestaande inkomsten uit roerende voorheffing en accijnzen. Zo zal voortaan vijftien procent van de roerende voorheffing naar de sociale zekerheid gaan, evenals één derde van de accijnzen op schadelijke producten zoals tabak.

Sociale partners

De federale regering breidt het Generatiepact uit met maatregelen om innovatie aan te moedigen bij bedrijven en de jeugdwerkloosheid te bestrijden. Ze probeert op die manier de vakbonden over de streep te trekken. Die laatsten vonden dat er te weinig aandacht ging naar de jeugdwerkloosheid en te veel naar de ouderen die langer zouden moeten werken. Aan het pact zelf verandert niets, benadrukt premier Guy Verhofstadt. In een tweede poging om de vakbonden te overtuigen overlegt de regering volgende week met de sociale partners over de gedetailleerde uitvoering van het pact. Het opstellen van die uitvoeringsbesluiten biedt nog wat onderhandelingsruimte. Op 22 november raadplegen de vakbonden hun achterban. Oordeelt die dat de toegevingen niet volstaan, dan volgen er acties, wellicht in de vorm van stakingen. ABVV-metaal heeft geen geduld meer en kondigde al een vierentwintig-urenstaking aan voor 25 november.

Belg niet langer rijkste Europeaan

2005-11-19T16:28:00.000+01:00

Belgen zijn niet langer de rijkste Europeanen
Britten en Nederlanders nemen de koppositie over

BRUSSEL - Belgen zijn voorzichtige beleggers. Tijdens de beurscrisis in 2002 leverde hen dat de titel van rijkste Europeanen op. Om dezelfde reden moeten ze die koppositie nu afstaan aan de Britten en de Nederlanders. Dat becijferde Eurostat, de statistische dienst van de Europese Unie.

Eurostat berekende voor elke lidstaat de verhouding tussen het financiële vermogen van zijn inwoners en het bruto binnenlands product (BBP). Met financieel vermogen bedoelt men geld dat iemand bezit, in de vorm van cash, zicht- en spaarrekeningen, kasbons, obligaties en aandelen. Vorig jaar klom dit financieel vermogen van de Belgen in verhouding tot het BBP wel van 255 naar 257 procent, maar de Britten en de Nederlanders maakten een inhaalbeweging. De Britten gingen van 252 naar 270 procent. Onze noorderburen gingen vorig jaar van 247 tot 268 procent.

Aandelenbeurzen

De voorbije jaren zijn de aandelenbeurzen fors gestegen, maar daar hebben de Belgen, in tegenstelling tot de Britten en de Nederlanders, niet van geprofiteerd. De Belg is nogal conservatief en belegt vooral in liquiditeiten, geld dat onmiddellijk beschikbaar is, zoals spaar- en zichtrekeningen. Het vermogen van de Belgische gezinnen in liquiditeiten vertegenwoordigde eind vorig jaar nog altijd tweeëndertig procent van hun financiële vermogen. Aandelen maken hier slechts acht procent van uit. Door die voorzichtige houding waren de Belgen in 2002 net wél de rijkste Europeanen, ondanks de toenmalige beurscrisis. Een andere factor die de Belgische achterstand verklaart is de sterke groei van het Belgische BBP. Vorig jaar groeide de Belgische economie met 2,7 procent, een vol procentpunt meer dan de Nederlandse economie. Een hoger BBP weegt op de globale verhouding tussen het financiële vermogen en het BBP.

Big bang Belgische economie

2005-11-19T16:25:00.000+01:00

Verplaetse pleit voor schoktherapie in de Belgische economie
België kent het meest arbeidsonvriendelijke klimaat ter wereld

BRUSSEL – De Belgische economie heeft opnieuw een schoktherapie nodig als ze wil overleven. Dat zei Fons Verplaetse, eregouverneur van de Nationale Bank, op een conferentie van de adviesorganisatie Senior Consultants Vlaanderen. Hij verwijst naar 1982 met de devaluatie van de Belgische Frank en het herstelplan en naar het globaal plan van Jean-Luc Dehaene in 1993.

“In België wordt jaarlijks gemiddeld zeventig procent van de loonmassa afgeroomd. Dat is dodelijk voor de economie. We hebben daarmee het meest arbeidsonvriendelijke klimaat ter wereld”, aldus Verplaetse. De regering heeft dat ingezien en gaat in de sociale zekerheid de gezondheidszorg en de kinderbijslag meer financieren uit de algemene middelen en minder uit de sociale bijdragen op arbeid. De eregouverneur noemt die recente beslissingen van de federale regering “een stap in de goede richting”. De alternatieve financiering die dan wel gebeurt op een arbeidsvriendelijke, doch onorthodoxe manier, is echter lang niet voldoende. De regering kan de begrotingskosten vijf tot zeven jaar dekken met financiële meevallers en kunstgrepen, maar dat blijft niet duren. Over enkele jaren krijgt ze hiervoor de rekening gepresenteerd. Een tienvoud van de huidige inspanningen is nodig om een teloorgang van de Belgische industrie te voorkomen.

Schoktherapie

Verplaetse meent dat de Belgische economie om de tien jaar een ingrijpende schoktherapie nodig heeft. Hij verwijst hierbij naar de devaluatie van de Belgische frank en het daarmee samenhangende herstelplan in het begin van de jaren tachtig, en naar het globaal plan van Jean-Luc Dehaene in het begin van de jaren negentig. Vandaag is de tijd voor zo’n ingreep terug aangebroken. Verplaetse pleit onder meer voor een ingrijpende daling van de loonkosten, gespreid in fases om geen schadelijke neveneffecten te veroorzaken. Daarmee sluit hij naadloos aan bij het sociaal-economisch alternatief van CD&V, dat in de heisa over de beleidsverklaring van Verhofstadt de mist inging. Een brede consensus tussen alle politieke partijen en tussen de werkgevers en de sociale partners zal nodig zijn.

Tenslotte waarschuwt Verplaetse ondernemers dat de verhuizing van industriële sectoren zoals textiel en confectie naar nieuwe industrielanden zoals China onomkeerbaar is. We moeten volgens hem de ontwikkeling durven aanvaarden. Febeltex, de federatie van Belgische textielbedrijven, uitte kritiek op die laatste opvatting. “Voor vele textielbedrijfjes is verhuizen geen optie. Bovendien is de recente lastenverlaging voor nacht- en ploegenarbeid al een serieuze verbetering”, aldus directeur-generaal Fa Quix. “België is toonaangevend geworden in interieurtextiel, technisch textiel en topniches van kledingtextiel. Als de concurrentie fair is, kunnen we ons perfect verweren.”

FIFF

2005-11-19T16:15:00.000+01:00

Internationaal Festival van de Franstalige Film is toe aan achttiende editie
Afrikaanse filmkunst vormt het centrale thema

NAMEN – Het Internationaal Festival van de Franstalige Film (IFFF) te Namen is dit jaar toe aan zijn achttiende editie. Vanaf vrijdag 26 september kan je gedurende acht dagen in de Waalse hoofdstad terecht voor zowat honderdvijftig films, kortfilms en documentaires uit vijfenvijftig Franstalige landen. Voorts zijn er tal van nevenactiviteiten ter promotie van de Franstalige film.

In 1986 werd het festival gesticht met als doelstelling de Franstalige film te bevorderen. Het IFFF groeide met de jaren en is vandaag een heuse ontmoetingsplaats voor meer dan vijfhonderd professionals vanuit alle hoeken van de wereld. Sinds vorig jaar steekt het filmfestival in een nieuw kleedje, en boekte het een merkwaardig succes. Dat heeft het evenement te danken aan voorzitter Jean-Louis Close, algemeen directeur Dominique Jamar en Belgisch filmmaker en Erevoorzitter Gérard Corbiau. Onder leiding van Nicole Gillet selecteert het programmeringcomité momenteel een honderdvijftigtal films, kortfilms en documentaires uit vijfenvijftig Franstalige landen en gebieden. Er is een onderverdeling in verschillende categorieën zoals de officiële wedstrijd, films die buiten de criteria vallen, panorama, documentaire, kortfilm, Belgische film, hommages en jong publiek. Van een aantal films is de deelname reeds bevestigd.

Films

“l’Autre” is een langspeelfilm van Benoît Mariage. Een filmmaker die eerder persfotograaf en documentarist was. Het lukt het hem hierdoor aardig goed om zijn observatie van menselijk gedrag enorm mooi weer te geven op het scherm. Faouzi Bensaïdi, een andere man met veel talenten die vooral bekend werd door enkele van zijn schitterende kortfilms, presenteert zijn eerste langspeelfilm “Mille Mois”. Het verhaal baseert zich op de intellectuele onderdrukking in het Marokko van de jaren tachtig. Het duo Bassek Ba Kobhio en Didier Quénangaré, die we kennen van voorbije jaren op het filmfestival van Namen, brengen “Le silence de la fôret”, een film met Afrikaanse roots. Verder Presenteert Bernard Emond zijn “20h17, Rue Darling” en kan u op het filmfestival ook al zeker terecht voor “La petite Lili”, film van de Franse filmmaker Claude Miller. Ieder jaar staat op het IFFF de filmcultuur van een bepaald land of regio centraal. Vorig jaar was dat Québec, dit jaar Afrika.

Andrej Zulawski volgt Robert Charlebois op als voorzitter van de jury. Hij is zowel regisseur, scenarioschrijver als acteur. Samen met personen van verschillende nationaliteiten vormt hij de jury van het IFFF. Nieuw dit jaar is de enorme hoeveelheid aan prijzen. De jury geeft in totaal voor meer dan achtenveertigduizend euro aan “Bayards d’or” oftewel geldprijzen weg. Buiten de officiële jury reiken ook andere instanties zoals bijvoorbeeld TV5 prijzen uit. Omdat het IFFF een ideale ontmoeting is voor verschillende professionals in het vak, biedt de organisatie ook verschillende randactiviteiten aan. Er zijn debatten, tentoonstellingen, filmlessen en dergelijke om mensen mee te laten helpen aan de vooruitgang van de Franstalige film. Voor het filmfestival en al deze nevenactiviteiten kan u van vrijdag 26 september tot en met vrijdag 3 oktober terecht in de bioscopen Caméo, Eldorado, Forum en in het Cultuurhuis te Namen. Om het festival toegankelijk te maken voor iedereen, worden tickets verkocht tegen de democratische prijs van tien euro, waarmee u toegang krijgt tot alle activiteiten. Voor meer info kan u steeds terecht op http://www.fiff.namur.be.

Theaterrecensie: Tramlijn Begeerte

2005-05-12T23:42:00.000+02:00

Tramlijn Begeerte stopt in Hasselt

In 1947 schreef de Amerikaanse schrijver Tennessee Williams het stuk ‘Tramlijn Begeerte’. Na de première op Broadway was het direct een grote hit. Dankzij de legendarische verfilming in 1951 met Marlon Brando en Vivian Leigh werd ‘A streetcar named desire’ zelfs een wereldsucces. Ondanks de talloze opvoeringen van verschillende theatergroepen kiest regisseur Léon Van der Sanden toch om dit stuk te spelen met theatergroep Het Vervolg. Van der Sanden: In "A streetcar named Desire” schetst Tennessee Williams een wereld die verhardt en waarin alles wat afwijkt moet verdwijnen. Hiermee is hij vijftig jaar later actueler dan ooit. Ik loop dan ook al lang rond met het verlangen om dit stuk op te voeren”. In zijn bewerking schrapte Van der Sanden alle bijrollen, in de hoop daarmee het stuk terug te brengen tot de kern: een gevecht om liefde tussen vier karakters.

In een kleurrijke buurt in het hete zuiden van de Verenigde Staten bewonen Stanley en Stella een klein appartementje. Op een dag staat Stella’s zus Blanche voor de deur. Ze raakte als laatste van generaties rijke plantage-eigenaren het familielandgoed Belle Rêve kwijt. Blanche is een breekbare vrouw met een raadselachtig verleden. Maar stilaan komt de waarheid naar boven. Het leidt tot hevige spanningen wanneer Stanley Blanche confronteert met de werkelijkheid.

Het stuk is grotendeels gebaseerd op tegenstellingen. Beide komen de zussen uit hetzelfde uitstervende Belle Rêve, maar Stella besliste haar aan te passen aan een eenvoudig leven met de in Blanche’s ogen primitieve en vulgaire Stanley, een rauwe realist van Poolse afkomst. Blanche gedraagt zich als tegenpool van haar zus, ze kan maar niet begrijpen wat er door Stella’s hoofd ging om in zo’n vuil piepklein appartement te gaan wonen. Ondertussen is ze er zelf wel niet meer weg te krijgen. Blanche heeft echter last van grootheidswaanzin en leeft in een fantasiewereldje. De kale lamp in Stella’s living die ze versiert met een rood lampionnetje geeft een perfect beeld van haarzelf. Ze zit volledig aan de grond en negeert dit. Tramlijn Begeerte geeft een beeld van mensen die hunkeren, verlangen en begeren in een wereld die dat niet toestaat.

Op het decor valt niets aan te merken, heel mooi en doordacht. Van Der Sanden speelt met ruimte door slaapkamer, badkamer en leefruimte op verschillende niveaus te brengen. De badkamer staat centraal in het kleine appartementje. Blanche vertoeft er ook ettelijke uurtjes per dag. Netheid is een van haar streefdoelen in het leven. Leuk detail is dat er uit de douchekop en de kraan echt water loopt. Blanche is namelijk gek op heet water, en telkens als ze het bad laat lopen vult het appartement zich met waterdamp. Rechts tegen de zijkant staan overdreven veel zilveren ventilators, die in combinatie met de stomende waterdamp voor een te zwoele sfeer zorgen. Dit in samenspel met constante ruzies en bijna voortdurend storende muziek op de achtergrond maakt het hele gebeuren soms behoorlijk druk. Qua kostumering valt Blanche op, ze houdt van dure kledij en sierraden (al dan niet fake). Ze wil niet de minste indruk geven tot een lagere sociale klasse te behoren.

De acteerprestaties zijn matig en op en top Hollands. Hans Trentelman lijkt geboren voor de rol van Stanley. Soms voelt hij zich misschien zelfs iets te goed in zijn rol. Gitta Fleuren (Stella) aan de andere hand mist een tikkeltje zelfzekerheid. Ze is op sommige momenten wat teruggetrokken. Marie-Christine de Both alias Blanche brengt het geheel in evenwicht. De eindscène waarop ze zich bloot geeft onder de douche is een sterk staaltje acteertalent. Hans van Leipsig (Mitch) speelt niet slecht maar biedt geen meerwaarde.

Tramlijn Begeerte is niet slecht, een aangename manier om een zaterdagavond te beginnen. De reacties uit het publiek waren gematigd. Achteraf een lang en denderend applaus, maar geen staande ovatie. Soms was het te langdradig, de voorstelling duurt twee uur zonder pauze, en met maar vier spelers is dit ontzettend lang. Tramlijn Begeerte stopte na deze voorstelling voor Het Vervolg, maar voor geïnteresseerden komt er ongetwijfeld nog een bewerking van dit stuk door een andere theatergroep. In afwachting is er uiteraard ook nog de verfilming ‘A streetcar named desire’.

Muziekrecensie: Soulwax, Any Minute Now

2005-05-12T23:07:00.000+02:00

Soulwax is back // Any Minute Now!

“It’s not you, it’s the e-talking!...” galmt het door mijn luidsprekers als openingsnummer. Zes lange jaren moesten we wachten op dit nieuwe album, maar bij het beluisteren ervan zijn we die al snel vergeten. Ze zijn terug, de gebroeders Dewaele. De vertraging heeft natuurlijk alles te maken met hun overweldigend succes als “2 many dj’s”, een test-project waarmee Stephan en David startten in 1999. Het succes was veel groter dan verwacht, zonder dat de ‘Dewaele-brothers’ het goed en wel beseften mixten ze zich tussen alle glitter en glamour door van het ene feestje naar het andere. We fier zijn met zulk een duo van eigen bodem.

Vanachter de mengtafels terug naar de rock, Soulwax heeft zijn succes te danken aan zijn eigenzinnige karakter. Verschillend van de klassieke rockgroepen combineren Stephan en David rock met loeiharde electro en verbazingwekkende beats. Het is haast een uitdaging niet te beginnen dansen bij het beluisteren van deze cd. Groot pluspunt van “Any Minute Now” is dat elk nummer op zich uniek is en op zichzelf kan staan. Het album bevat heel uiteenlopende tracks. “E-talking” is de grote comeback hit, in deze song zit een gevoel verwerkt van hun belevenissen als dj’s. Maar niet alleen het hevige werk komt aan bod, “A Ballad To Forget” en “Accidents and Compliments” bewijzen dat Soulwax ook onder de rustigere rock-nummers heel goed zijn mannetje staat. “NY Excuse” kan gewoon niet anders dan een van de nummers worden die je de komende maanden ongetwijfeld veel te horen gaat krijgen op niet-carnaval geïnspireerde feestjes. Absolute top.

We kunnen spreken van een heuse opmars onder de elektronisch geïnspireerde rock. Soulwax behoort althans tot de trendsetters. Altijd al hadden de jongens van Soulwax de elekronische kriebels verwerkt zitten in hun platen. Maar bij dit album hebben de Gentenaars hun luide gitaren ingeruild voor sequencers. In de toekomst krijgen we ongetwijfeld nog veel meer van dit goeds. Soulwax staat alvast op de agenda voor Werchter 2005. Allen daarheen!

Filmrecensie: White Noise

2005-05-12T22:48:00.000+02:00

WHITE NOISE
De doden spreken

Natuurkundige Friedrich Jürgenson kwam in 1959 tot een merkwaardige vaststelling, naast vogelgezang nam hij ook andere, vreemde geluiden waar op zijn geluidsbanden. Na vele jaren experimenteren kwam hij tot de constatatie dat de stemmen afkomstig waren van overleden personen. Sindsdien spreekt men over het stemmenfenomeen of Electronic Voice Phenomena (EVP). Overledenen kunnen uit het hiernamaals boodschappen sturen via elektronische toestellen. Niet enkel ontvangers van zulke berichten kunnen spreken van een godsgeschenk, ook filmmakers grepen hun kans…

Jonathan Rivers (Michael Keaton, ooit nog batman) verliest zijn zwangere vrouw Anna (Chandra West) wanneer deze op mysterieuze wijze om het leven komt. Op een dag ontmoet hij de zwaarlijvige Raymond (Ian McNeice) die beweert berichten van haar te ontvangen. Aanvankelijk bestempelt Jonathan hem als gestoord, maar wanneer hij Anna door zijn eigen ogen ziet en hoort raakt hij gauw geobsedeerd door krakende radio-opnames en ruis op zijn televisietoestel. En dit niet altijd zonder gevaar…

‘White noise’ is, mede door zijn aangrijpende onderwerp, een thriller/horrorfilm die verschilt van de vele anderen in zijn genre. Veel heeft echter te maken met het feit dat EVP een erkend fenomeen is. Hiermee in het achterhoofd beleef je de film totaal anders en zou je in de toekomst wel eens rillingen durven krijgen wanneer je radio ruist. Langs de andere kant staat of valt de film ook bij dit stemmenfenomeen. Het verhaal wat eraan vastgeknoopt werd is zwak. Gedurende de film wordt wel een positieve spanning opgebouwd maar deze ontaardt dan weer in een overdreven slot. Ook acteerprestaties van randfiguren zijn ondermaats. Hadden Geoffrey Sax en zijn crew hier maar wat meer aandacht aan besteed, dan kon de film een echte voltreffer zijn… Maar desondanks is ‘White noise’ de moeite waard om te bekijken.

overheidssites

2005-01-01T20:03:00.000+01:00

Acht op tien Belgische internetgebruikers bezoekt overheidssites
Website van eigen gemeente of stad is het populairst

GENT – 82% van de volwassen Belgische internetsurfers bezocht de afgelopen twaalf maanden een overheidswebsite. Dat blijkt uit een studie van Insites Consulting. Opvallend is dat websites van lokale overheden veel frequenter bezocht worden dan de federale portaal of de websites van de gewesten. De websites bevatten vaak de gewenste informatie maar zijn daarentegen zelden gebruiksvriendelijk.

Het aantal mensen dat voor overheidsinformatie en transacties gebruik maakt van het internet is fors gestegen. Zo blijkt uit een studie van Insites Consulting. Vooral internetgebruikers met een hogere opleiding en met een aantal jaar internetervaring vinden hun weg naar de overheid op het web. Het internet brengt volgens de liefhebbers vele voordelen met zich mee. Je vindt er niet enkel een breed informatieaanbod, maar de overheid is op die manier ook veel beter bereikbaar. Bovendien is de e-mail een snel, gemakkelijk en tijdbesparend alternatief voor telefonische dienstverlening of voor een tijdrovende verplaatsing naar het loket. Nog een bijkomend voordeel is dat internet de stapel papierwerk beperkt. Qua gebruiksvriendelijkheid scoren overheidssites een stuk minder goed. Veel surfers hebben problemen om hun weg te vinden in het ingewikkelde kluwen van overheidssites. De studie van Insites Consulting onderscheidt drie groepen van internetgebruikers met een verschillende houding ten opzichte van e-government. ‘Non-believers’ (27%) hebben de laagste affiniteit met de overheid en vormen daarom een moeilijk te bereiken doelgroep voor e-government. ‘Slow-adopters’ (32%) hebben wel een sterke vraag naar online dienstverlening, maar de ingewikkelde overheidsstructuur op het internet is voor hen een te hoge drempel. Als laatste groep hechten de ‘e-government lovers’ (41%) veel waarde aan een uitgebreid aanbod van overheidsinformatie en transacties op het net, en vinden zij zonder veel probleem hun weg in het internetaanbod van overheden. Het aantal gebruikers van de online belastingsaangifte steeg het voorbije jaar tot bijna 125.000 gebruikers. In de toekomst wacht er nog een beduidend groter potentieel, bijna één miljoen personen hebben immers een sterke interesse om in de toekomst hun belastingsaangifte via het internet te vervullen.

Lokale overheid

Opvallend is dat het lokale niveau op vlak van informatieaanbod een zeer belangrijke schakel vormt tussen staat en burger. De website van gemeente of stad wordt veel frequenter bezocht dan de federale portaal of de websites van de gewesten. Bijna de helft van de internauten heeft immers al de site van de eigen gemeente bezocht. Eén op vijf burgers heeft het voorbije jaar contact opgenomen met een administratie via e-mail.